Οι πιο τρομακτικοί πολιτισμοί όλων των εποχών

Κοινωνίες που μετέτρεψαν τον φόβο σε καθημερινή πρακτική

Πολιτισμοί που είδαν το φως της ημέρας υπήρξαν πραγματικά αμέτρητοι στον πλανήτη, με την ιστορική καταγραφή να έχει πιστοποιήσει ήδη την ύπαρξη των περισσότερων από αυτούς. 

Από την Κίνα ως τη Ζιμπάμπουε και από τη Βρετανία μέχρι τη Λατινική Αμερική, οι κοινωνίες που αναπτύχθηκαν ιστορικά άφησαν πίσω τους πολιτισμό, με οποιοδήποτε απόπειρα μέτρησης των επιτευγμάτων να ξεφεύγει από τα όρια της παρούσας λίστας. 

Γιατί εδώ θα ασχοληθούμε μόνο με πολιτισμούς που το «είχαν» το τρομακτικό, είτε μιλάμε για τους αντιπάλους τους είτε αντιθέτως για τα ίδια τα μέλη τους. 

Και καθώς ο τρόμος φαίνεται να βασίλευε στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, η λίστα μας αφήνει έξω περισσότερα ενδεχομένως απ' όσα περιλαμβάνει. 

Μπορείτε να συμπληρώσετε τους πολιτισμούς που λείπουν λοιπόν στα σχόλιά σας...

Κέλτες

Οι Κέλτες ήταν περίφημοι για την εμμονή τους με τις ανθρώπινες κεφαλές, διακοσμώντας τα άρματά τους με τα κεφάλια των εχθρών, τα οποία συχνά στόλιζαν και το εξωτερικό των σπιτιών τους. Το τρομακτικό μακρύ σιδερένιο σπαθί τους ήταν ιδανικό για τον αποκεφαλισμό των αντιπάλων στη μάχη, με τα κομμένα κεφάλια να προσαρμόζονται στους λαιμούς των αλόγων τους. Τα αιματοβαμμένα λάφυρα της μάχης μεταφέρονταν κατόπιν στα σπίτια τους, διακοσμώντας τους εσωτερικούς τοίχους. Όταν μάλιστα το κεφάλι ανήκε σε ξακουστό εχθρό, βαλσαμωνόταν σε λάδι κέδρου και διατηρούταν μέσα σε σεντούκι, για να επιδεικνύεται με καμάρι στους ξένους...

Μαορί 

Οι Μαορί ήταν οι πρώτοι που εποίκησαν τη Νέα Ζηλανδία, αιώνες πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων. Ήταν ιδιαιτέρως γνωστοί για τον κανιβαλισμό τους, ιδιαίτερα σε περιόδους εχθροπραξιών, με την αποτρόπαιη πρακτική να χρησιμοποιείται ακόμα και για εκδίκηση. Σε περιστατικό του Οκτωβρίου του 1809, πλοίο με καταδίκους από την Ευρώπη έπεσε στα χέρια των Μαορί, οι οποίοι ζητούσαν μανιασμένα εκδίκηση για την κακομεταχείριση του γιου του αρχηγού τους. Οι Μαορί σκότωσαν τους περισσότερους από τους 66 επιβάτες, μεταφέροντας νεκρούς και ζωντανούς στις ακτές, για να τους φάνε με την ησυχία τους. Οι λιγοστοί επιζήσαντες, που κατάφεραν να κρυφτούν στο πλοίο, παρακολουθούσαν με αποτροπιασμό τους Μαορί να γεύονται τους συναδέλφους τους καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας...

Μογγόλοι

Ο διαβόητα «βάρβαρος» Τζένγκις Χαν οδήγησε τους Μογγόλους του στην κατάκτηση του μεγαλύτερου μέρους της Ευρασίας, με τους περίφημους ιππείς του να είναι άσοι στο τόξο. Ο ιδιαίτερα πειθαρχημένος στρατός του ήταν ικανότατος στη χρήση σπαθιού, η αιχμή του δόρατος ήταν ωστόσο ο ψυχολογικός πόλεμος και ο εκφοβισμός των αντιπάλων. Γι' αυτό και έφτιαξαν τη δεύτερη μεγαλύτερη αυτοκρατορία του κόσμου, μικρότερη μόνο από την αντίστοιχη των Βρετανών. Από το Βιετνάμ μέχρι την Ουγγαρία, η μογγολική αυτοκρατορία ήταν αναμφίβολα η μεγαλύτερη ηπειρωτική αυτοκρατορία που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, την οποία και κυβέρνησε ο Τζένγκις Χαν με αιματοβαμμένη πυγμή...

Απάτσι

Η περίφημη ινδιάνικη φυλή ήταν οι νίντζα της Αμερικής: βρίσκονταν μαγικά πίσω σου και σου έκοβαν το λαρύγγι χωρίς καν να το πάρεις χαμπάρι. Τα πρωτόγονα όπλα τους, καμωμένα από ξύλο, πέτρα και οστά, μετατρέπονταν στα χέρια τους σε φονικές συσκευές, με τη δεινότητά τους στο μαχαίρι να μην έχει όμοιό της σε ολόκληρα τα ιστορικά χρονικά. Οι Απάτσι «τρομοκρατούσαν» τις νοτιοδυτικές πολιτείες των ΗΠΑ, με τον αμερικανικό στρατό να τα βρίσκει ιδιαιτέρως σκούρα στις μάχες, παρά την οπλική του ανωτερότητα. Κι αυτό γιατί οι Απάτσι ήταν άσοι στον ανταρτοπόλεμο, ενσταλάζοντας παράλληλα τον φόβο στους λευκούς με την πρακτική του «σκαλπ», κάτι που θα είχε ιδιαίτερο αντίκτυπο στο ηθικό των ευρωπαίων εποίκων της Αμερικής...

Βίκινγκς

Οι Βίκινγκς έσπειραν τον τρόμο στην Ευρώπη με τις επιδρομές και τις λεηλασίες τους, την ίδια στιγμή που η αγριότητά τους στη μάχη θα έμενε ιστορικά ανυπέρβλητη. Ήταν εύσωμοι και «κακοί», χρησιμοποιώντας τα τσεκούρια, τα σπαθιά και τα δόρατα με μεγάλη μαεστρία στην κατάληψη πόλεων. Η καθημερινότητά τους ήταν σταθερά προσανατολισμένη στη μάχη, με τις λατρευτικές τους δοξασίες να αφορούν στον πόλεμο. Πίστευαν ότι όταν κάποιος σκοτωθεί στη μάχη θα έδινε άλλη μία στη μεταθανάτια ζωή, με τον πόλεμο να μην τελειώνει ποτέ. Η κοσμοθεώρησή τους είχε λοιπόν να κάνει με τον πόλεμο, γι' αυτό και ήταν περίφημοι πολεμιστές, γεγονός που το απέδειξαν εξάλλου στο πεδίο της μάχης, διαλύοντας τους πάντες στο πέρασμά τους...

Ρωμαϊκή αυτοκρατορία 

Παρά το γεγονός ότι οι Ρωμαίοι ανέπτυξαν πολιτισμό ζηλευτό, υπάρχουν κάποιες πλευρές που δεν μπορούν να αγνοηθούν. Όπως οι αρένες με τους μονομάχους, όπου κατάδικοι, σκλάβοι και άλλοι αναγκάζονταν να μονομαχούν μέχρι θανάτου προς τέρψη του κοινού. Όπως οι διωγμοί και οι εκτελέσεις των πρωτοχριστιανών, από τον αυτοκράτορα Νέρων το 64 μ.Χ., με ανθρώπους να καίγονται ζωντανοί και άλλοι να γίνονται βορά των άγριων σκυλιών. Όπως ο τρόπος που συμπεριφέρονταν στους μη ρωμαίους πολίτες, με τον πολιτισμό τους να αφορά μόνο σε όσους κατοικούσαν εντός των τειχών της Ρώμης. Όταν μάλιστα η αρχαία Ρώμη μετατράπηκε από δημοκρατία σε αυτοκρατορία, η καλύτερη περίοδός της θα έπαιρνε τέλος και θα εγκαινιαζόταν μια σκοτεινή εποχή ασυδοσίας και φρικιαστικών γεγονότων. Κι αν μάλιστα λάβουμε υπόψη μας τη μακρότατη περίοδο ζωής της αυτοκρατορίας, μπορούμε να καταλάβουμε τον ζοφερό αντίκτυπό της στην Ευρώπη...

Αζτέκοι 

Η σοφιστικέ θεοκρατία των Αζτέκων αρχίζει τον 14ο αιώνα, όταν και εγκαινιάζεται η χρυσή περίοδος των ανθρωποθυσιών! Περίπου 20.000 μέλη της κοινωνίας σκοτώνονταν κάθε χρόνο για να κατευναστούν οι θεοί, ιδιαίτερα ο θεός του ήλιου, ο οποίος απαιτούσε καθημερινό φόρο αίματος. Οι καρδιές των θυμάτων της ανθρωποθυσίας ξεριζώνονταν, ενώ συχνά τα σώματά τους τρώγονταν τελετουργικά. Άλλα θύματα έβρισκαν τον θάνατο με περισσότερο «κοινούς» τρόπους, όπως πνιγμό, αποκεφαλισμό, κάψιμο ή πτώση από μεγάλο ύψος. Σε τελετουργικό μάλιστα στον θεό της βροχής, θυσιάζονταν παιδιά, με τα δάκρυά τους να πιστεύεται ότι θα φέρουν τις πολυπόθητες ψιχάλες. Και βέβαια υπήρχε και η στέψη των βασιλιάδων, όπου χιλιάδες κρατούμενοι θυσιάζονταν, ενώ κάποιες φορές τα πτώματα κανιβαλίζονταν κιόλας...

Βόρεια Κορέα

Όποιος πιαστεί να κλέβει τροφή στη Βόρεια Κορέα ή αποπειραθεί να περάσει τα σύνορα, εκτελείται δημόσια. Παρά το γεγονός ότι το έθνος και η οικονομία του παραπαίουν, οι αξιωματούχοι συνεχίζουν να ζουν πολυτελώς και να έχουν φυσικά την ίδια στρατιωτική εμμονή με τους προκατόχους τους. Οι ηγέτες κατέχουν το καθεστώς θεοποίησης, (αυτο-)θεωρούμενοι σωτήρες του λαού, την ίδια στιγμή που 250.000 αντιφρονούντες είναι περιορισμένοι σε στρατόπεδα «αναμόρφωσης». Πρόσφατα μάλιστα, με τις νέες πυρηνικές απειλές που εκτοξεύουν στην οικουμένη, μας ξαναθύμισαν τη ζοφερότητα της καθημερινότητάς τους...

Σοβιετική Ένωση

Την ώρα που ο υπαρκτός σοσιαλισμός ευθύνεται για εκατομμύρια θανάτους στην οικουμένη (Μάο Τσετούνγκ, Πολ Ποτ κ.λπ.), η Σοβιετική Ρωσία δεν έχει ανταγωνιστή. Μόνο ο Στάλιν εκτιμάται ότι στέρησε τη ζωή σε 10-60 εκατομμύρια ανθρώπους (με την εξωφρενική διακύμανση να οφείλεται στις ιδιαίτερα επιτυχημένες προσπάθειες συγκάλυψης τραγικών γεγονότων που συνέβησαν στη χώρα), με τον φόβο να γίνεται καθημερινή πρακτική για τους πολίτες της Ένωσης. Κι αν μάλιστα λάβουμε υπόψη ότι οι εκτοπισμοί, οι εκτελέσεις και τα άλλα δραματικά γεγονότα έγιναν σε περίοδο ειρήνης, το καθεστώς του Στάλιν δεν έχει όμοιό του στη σύγχρονη ιστορική καταγραφή...

Ναζιστική Γερμανία 

Παρά το ιδιαίτερα σύντομο του βίου της, η πανίσχυρη χιτλερική Γερμανία κατάφερε να επηρεάσει καθοριστικά όλο τον κόσμο, εισάγοντας στα πρακτικά της ανθρωπότητας τον φονικότερο πόλεμο που είδε ποτέ ο πλανήτης. Η απολυταρχική αυτοκρατορία που έφτιαξε το Γ' Ράιχ μέσα σε συντρίμμια και εργοστάσια θανάτου, η μεθοδικότητα του Ολοκαυτώματος και το αιματοκύλισμα της Ευρώπης είναι ικανά να συνδέσουν μια για πάντα στις συνειδήσεις μας το επίθετο «τρομακτικός» με το ουσιαστικό «ναζισμός»...

»

«Sunday, Bloody Sunday», 40 χρόνια μετά

Πριν από 40 χρόνια, τη «Ματωμένη Κυριακή», τα τραγικά γεγονότα στο Ντέρρυ της Β. Ιρλανδίας θα σημαδέψουν με χρώμα κόκκινο την ιστορία της.

Στις 30 Ιανουαρίου 1972, η «Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα της Βόρειας Ιρλανδίας» διοργανώνει πορεία διαμαρτυρίας. Αιτία αποτέλεσε η κατάσταση που επικρατούσε όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ, βασικοί στόχοι ήταν, η αποφυλάκιση των πολιτικών κρατουμένων και η αποχώρηση των βρετανικών στρατευμάτων από την Β. Ιρλανδία.

Φοιτητές, εργάτες και οργανώσεις είχαν συγκροτήσει την Ένωση, η οποία κυρίως υποστήριζε την ισοτιμία όλων των πολιτών, την απόσυρση των νόμων που επέβαλλαν διακρίσεις, τη δίκαιη λύση των στεγαστικών ζητημάτων και διανομή των αγροτικών εκτάσεων, τη διάλυση της Βασιλικής Προτεσταντικής Αστυνομίας και την κατάργηση του άρθρου πέντε, το οποίο προέβλεπε κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Το  πρώτο Τάγμα του Συντάγματος Αλεξιπτωτιστών αναλαμβάνει την επιτήρηση της πορείας υπό την επίβλεψη του συνταγματάρχη Ντέρεκ Ουίλφορντ και του υποδιοικητή Μάικ Τζάκσον. Δέκα χιλιάδες άτομα βρίσκονται στους δρόμους σε μία διαδήλωση, που αρχικά εξελίσσεται ήρεμα. Οι διαδηλωτές πλησιάζουν τα οδοφράγματα και οι δυνάμεις καταστολής τους καταδιώκουν. Παράλληλα, πραγματοποιούνται συλλήψεις.

Σε λίγο ακούγονται οι πρώτοι πυροβολισμοί και επικρατεί πανικός. Τραγικός απολογισμός εκείνης της Κυριακής, 26 τραυματίες και 13 νεκροί, εφτά από τους οποίους ανήλικοι 17χρονοι. Στον κατάλογο των νεκρών θα προστεθεί ακόμα ένας, που ξεψυχά τέσσερις μήνες μετά τα πυρά που δέχτηκε. Από μαρτυρίες αυτοπτών μαρτύρων και δημοσιογράφων επιβεβαιώνεται το αυτονόητο, ότι όλοι όσοι πυροβολήθηκαν ήταν άοπλοι.

Στις 15 Ιουνίου 2010, μετά από 38 χρόνια, δόθηκε στη δημοσιότητα το επίσημο πόρισμα για τα γεγονότα της «Ματωμένης Κυριακής». Η έκθεση ανέφερε πως κανένα από τα θύματα δεν είχε την παραμικρή ευθύνη για τα γεγονότα που χαρακτηρίστηκαν «αδικαιολόγητα». Παράλληλα, ο πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον ζήτησε και επίσημα συγνώμη για το γεγονός.

Η «Ματωμένη Κυριακή» έγινε πηγή έμπνευσης για καλλιτέχνες και συγκροτήματα. Οι U2 γράφουν το 1983 το τραγούδι διαμαρτυρίας «Sunday, Bloody Sunday», ο Τζων Λένον το «The Luck of the Irish» και ο Πώλ Μακάρτνεϋ το single «Give Ireland Back to the Irish». Επίσης γυρίστηκαν δύο ταινίες για τα γεγονότα, τα «Bloody Sunday» και «Sunday».

»

Η δολοφονία της Sharon Tate απο την ''οικογενεια'' Manson

Είναι τραγικό να βρίσκεις τον θάνατο σε ένα μέρος που αγαπάς πολύ. Και η Σάρον Τέιτ αγαπούσε πολύ την ήσυχη εκείνη βίλα στο Σιέλο Ντράιβ, λίγο πιο πέρα από τον θόρυβο των κουτσομπολιών του Χόλιγουντ. Γι' αυτήν εκείνη η βίλα σήμαινε τον έρωτα. Τον έρωτά της για τον άνδρα των ονείρων της και πατέρα του παιδιού της, τον σκηνοθέτηΡομάν Πολάνσκι. Στις 9 Αυγούστου 1969 σε εκείνη τη βίλα η Σάρον και τέσσερις διάσημοι φίλοι της βρήκαν αποτρόπαιο θάνατο. Η Σάρον ήταν οκτώ μηνών έγκυος και ο σύζυγός της βρισκόταν στην Ευρώπη όπου δούλευε μια νέα ταινία. Αν και δεν ήταν τα μοναδικά θύματα της «Οικογένειας» του Μάνσον ούτε τα μόνα που συνάντησαν το τέλος σε αγαπημένα τους μέρη ­ οι γονείς Λα Μπιάνκα βρέθηκαν και αυτοί νεκροί από τα παιδιά τους στο ράντσο τους ­, ήταν σίγουρα τα πιο διάσημα. Λίγο μετά το ταξίδι στο φεγγάρι, η φαμίλια του Μάνσον είχε καταφέρει να χτυπήσει τον πρώτο σπουδαίο στόχο της ενώ ο αρχηγός της δεν άργησε να γίνει πρωτοσέλιδο σε όλα τα περιοδικά και στις εφημερίδες του πλανήτη.

CHARLES MANSON

Οι «θείες» εντολές του Τσάρλι

Ακολουθώντας πιστά τις δήθεν «θείες» εντολές του Τσάρλι, τα μέλη της καταραμένης αυτής οικογένειας έκαναν ό,τι τους έλεγε ο Μάνσον. Το σχέδιό του ήταν απλό. Μερικοί διάσημοι φόνοι θα μπορούσαν να βάλουν μπροστά τη μεγαλύτερη συνωμοσία όλων των εποχών. Λευκοί εναντίον μαύρων, μαύροι εναντίον λευκών, κυριαρχούν οι μαύροι, ενώ αυτός και η ευλογημένη φαμίλια του βρίσκουν καταφύγιο στην Κοιλάδα του Θανάτου, υπό την προστασία των τεσσάρων αγγέλων από το Λίβερπουλ Τζον, Πολ, Τζορτζ και Ρίνγκο. Οι μαρτυρίες που άκουσαν αργότερα οι αστυνομικοί ήταν συγκλονιστικές. Στα σχέδιά τους και ανάμεσα στα υποψήφια θύματα της οικογένειας του Μάνσον ακούστηκαν τα ονόματα του Ρίτσαρντ Μπάρτον και της Ελίζαμπεθ Τέιλορ. Ηθελαν να σημαδέψουν το διάσημο ζευγάρι με τις λέξεις «Helter Skelter». Ο Στιβ Μακ Κουίν και ο Τομ Τζόουνς θα είχαν σχετικά πιο ανώδυνο θάνατο, ενώ τον Φρανκ Σινάτρα θα τον έγδερναν ζωντανό και στο φόντο της σκηνής θα έπαιζε δυνατά η μουσική του.

Αριστερά ένα από τα κοντάκτ της φωτογράφισης που έγινε λίγους μήνες πριν δολοφονηθεί η Sharon Tate από τη "Manson family". Δεξιά, ο David Bailey στο στουντιό του με την τότε γυναίκα του, τη γαλλίδα ηθοποιό Catherine Deneuve. 

Από έφηβος ο Μάνσον είχε ένα πρόβλημα με τη μουσική και ιδιαίτερα με τα αστέρια της εποχής του. Επαιζε και ο ίδιος κιθάρα, έγραφε πολλά τραγούδια, αλλά δυστυχώς οι χίπικες ημέρες στο Height Ashbury δεν ταίριαζαν με τις κάντρι μπαλάντες του. Ούτε η παρέα του με τον Ντένις Γουίλσον των Μπιτς Μπόις στο Spahn Ranch τον βοήθησε, αν και αποδεδειγμένα οι Μπιτς Μπόις αντέγραψαν το «Cease to Exist» του Τσάρλι και το κυκλοφόρησαν με άλλο τίτλο στην πίσω μεριά ενός σινγκλ. Ωστόσο κατάφερε να φτιάξει μια οικογένεια φανατικών οπαδών με τόση πίστη και τόσο γρήγορα που την οδήγησε στο πιο κολασμένο ταξίδι στην ιστορία.

Χρειάστηκε ενάμισης χρόνος ώσπου να καταδικαστεί ο Μάνσον. Σε αυτό το διάστημα πολλοί δικαστικοί αξιωματούχοι και πράκτορες αφιέρωσαν αμέτρητες ώρες συλλέγοντας, διατηρώντας και εξετάζοντας τα στοιχεία που ανακάλυπταν, ενώ το πιο δύσκολο έργο είχε αναλάβει ο 35χρονος εισαγγελέας Βίνσεντ Μπουλιόσι, ο οποίος όχι μόνο έπρεπε να αποδείξει ότι τα μέλη της οικογένειας Μάνσον έκαναν τους φόνους αλλά ακόμη ότι ο αρχηγός της οικογένειας είχε διατάξει τη σφαγή. Η δίκη του Μάνσον θα μείνει ιστορική. Είναι η πιο μακροσκελής δίκη στην ιστορία της αμερικανικής δικανικής επιστήμης. Στοίχισε περισσότερο από ένα εκατομμύριο δολάρια, το σώμα των ενόρκων απομονώθηκε για 255 ημέρες (περισσότερο από κάθε άλλη φορά), ενώ τα πρακτικά της δίκης φτάνουν τις 31.716 σελίδες. Το 1972 το Ανώτατο Πολιτειακό Δικαστήριο της Καλιφόρνιας κατάργησε τη θανατική ποινή στην πολιτεία και έτσι όλοι οι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ισόβια κάθειρξη. Εξω από το δικαστήριο τα μέλη της οικογένειας του Μάνσον ήταν πια αμέτρητα.

Ο πολύ προβεβλημένος γάμος με τον πολωνό σκηνοθέτη Roman Polanski στο Λονδίνο το Γενάρη του 1968.

Ο απόλυτος καλτ ήρωας

Αμέσως μετά τη δίκη δεκάδες φιλικά άρθρα γράφτηκαν για τον Μάνσον και τους πιστούς οπαδούς του, αυτή την ιδιαίτερη «οικογένεια» που κάποια στιγμή μετά τη δίκη απαριθμούσε εκατοντάδες μέλη. Για μια στιγμή μάλιστα φάνηκε ότι ο Μάνσον θα κερδίσει τον τίτλο του απόλυτου καλτ ήρωα, αλλά κάτι τέτοιο ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. Τα μέλη της φαμίλιας είναι πια λιγοστά. Ωστόσο ο γερασμένος Μάνσον ακόμη λαμβάνει την τεράστια αλληλογραφία του στη φυλακή, τα περισσότερα γράμματα από πιτσιρικάδες που θέλουν να μάθουν περισσότερα για τη μουσική που συνεχίζει να γράφει ή τρόπους για να προσχωρήσουν στη θεία οικογένεια. Δεκάδες θεατρικά έχουν γραφεί γι' αυτόν, ταινίες, τηλεοπτικά σίριαλ και ντοκυμαντέρ έχουν γυριστεί, ακόμη και μία όπερα. Οι Guns 'Ν' Roses στις ένδοξες ημέρες τους δεν δίσταζαν να παίζουν τα τραγούδια του στις συναυλίες τους, ενώ πρόσφατα ο Τσάρλι έγινε και καρτούν στο MTV όπου παλεύει με έναν άλλο σύγχρονο και διαβόητο Μάνσον, τον Μέριλιν.

Λονδίνο, 1969. Φωτ. Terry O'Neill. Η Sharon Tate ετοιμάζεται για τη γέννηση του παιδιού της. "I took this shot of Sharon two days before her murder. She was in London at the time ;  she flew back to L.A. the following day. I remember her asking me along to a small house party being held at her home in the States, but I was too busy to accept. The memory of that invitation always makes me shiver now, with sadness as much as horror" (Terry O'Neill). 

Γιατί, όμως, ενώ άλλοι δολοφόνοι, υπεύθυνοι για τον χαμό περισσοτέρων θυμάτων από ό,τι ο Μάνσον, διαγράφονται από τη λαϊκή μνήμη, η εικόνα και μόνο του Τσάρλι φέρνει στον νου αμέσως πανικό και τρόμο; Γιατί ο Μάνσον παραμένει τόσο τρομακτικός, ενώ οι σημερινές φωτογραφίες του από τη φυλακή κάθε άλλο παρά τρόμο αποπνέουν; Ισως γιατί οι άνθρωποι που διέταξε να εκτελεστούν και αυτοί που σχεδίαζε να δολοφονήσει στο μέλλον ήταν λαμπρές και όμορφες διασημότητες. Ισως ακόμη επειδή η Λινέτ Φρομ,κάποτε μέλος της φαμίλιας, απέτυχε να δολοφονήσει τον πρόεδρο Τζέραλντ Φορντ, το 1975, αν και μάλλον είναι απίθανο να την έβαλε ο Μάνσον.

Cielo Drive (Los Angeles). Με τους φίλους της Jay Sebring (πάνω) και Voyteck Frykowski (κάτω) τον Αύγουστο του 1969, λίγες μέρες πριν την δολοφονική εισβολή των μελών της "Manson family", όπου και οι τέσσερις θα βρούν το θάνατο.

Η ζωντανή αλληγορία του κακού

Ο εισαγγελέας Μπουλιόσι πιστεύει ότι η κακή φήμη του Μάνσον συνεχίζεται ακόμη και σήμερα επειδή έπλεξε την πιο εκκεντρική και παράξενη, σχεδόν απίστευτη, υπόθεση δολοφονίας στην ιστορία, ενώ στο μοσχοπουλημένο μπεστ σέλερ του «Helter Skelter» είχε γράψει: «Στην πραγματικότητα δεν είναι λίγοι αυτοί που πιστεύουν ότι ο Μάνσον είναι η πιο ζωντανή αλληγορία του Κακού. Είναι η προσωποποίηση του ανθρώπινου φόβου. Ιδιος σαν και αυτός του καρκίνου ή των σεισμών. Και ο ανθρώπινος φόβος είναι αυτός που ώθησε αυτή τη μισότρελη φιγούρα να κερδίσει ένα σχεδόν μυθολογικό στάτους».

Τη νύχτα της 9ης Αυγούστου 1969, κι ενώ ο Roman Polanski βρισκόταν ακόμη στο Λονδίνο για την προετοιμασία της επόμενης ταινίας του, τέσσερα μέλη της "Manson family", ο Charles "Tex" Watson, η Susan Atkins, η Patricia Krenwinkel και η Linda Kasabian διατάχθηκαν από τον "γκουρού" τους Charles Manson να "κάνουν τη δουλειά του Διαβόλου" και να σκοτώσουν όποιον βρούν μέσα στην κατοικία και το κτήμα. Αφού δολοφόνησαν και τους τέσσερις φίλους της Sharon Tate που βρίσκονταν μαζί της εκείνο το βράδυ, τους Jay Sebring, Wojciech Frykowski, Abigail Folger και Steven Parent, δεν έδειξαν κανένα έλεος για την ίδια που ήταν έγκυος στον 8ο μήνα, κατακρεουργώντας την με φρικτό τρόπο και γράφοντας με το αίμα της  τη λέξη  "γουρούνια" στην εξώπορτα και στους τοίχους της βίλας. Στην κάτω φωτογραφία, ο Roman Polanski σοκαρισμένος

Ο Μάνσον σήμερα παραμένει ένας εξηντάρης παθητικός φυλακισμένος που μάλλον δεν θα γευθεί ποτέ την ηδονή της ελευθερίας γιατί απλά κανένας δεν θέλει να τον βγάλει με αναστολή. Ποιος άλλωστε θα μπορούσε να εμπιστευθεί τον λόγο τιμής ενός γέρου που για χρόνια στο κελί του αλληλογραφεί με τα πιο φανατικά στοιχεία της σημερινής κοινωνίας; Σήμερα σχεδόν κάθε αποξενωμένη και ηθικά ξεχαρβαλωμένη ομάδα στην Αμερική, από τους σατανιστές ως τους νεοναζιστές σκίνχεντ, όλοι έχουν αγκαλιάσει τον Μάνσον και έχουν μεθύσει με το δηλητήριο της μοχθηρής φιλοσοφίας του. Η φιγούρα του έχει γίνει πια το πνευματικό τους είδωλο, ενώ ο ίδιος, έστω και στη φυλακή, θα παραμένει ο αρχιερέας του αντικαθεστωτικού μίσους. Ή, όπως λέει και ο ίδιος, «θα είμαι πάντα Θεός για τους φίλους μου και Σατανάς για τους εχθρούς μου». * Διεύθυνση επικοινωνίας με τον Τσαρλς Μάνσον: http: //members.aa.net/~wdevil/contactCM.htm

Ο Charles Manson σήμερα

Ο Charles Manson στο εξώφυλλο του Life και οι τρεις "μαθητριές" του που διέπραξαν τους φόνους καθώς προσέρχονται χαμογελαστές στη δίκη τους. 

»