Σάρπβιλ: Όταν Οι λευκοί έσφαζαν τους «κατώτερους» μαύρους

Ήταν ακριβώς 52 χρόνια πριν, σε μία χώρα «δυτικού τύπου» η οποία ευημερούσε οικονομικά -αλλά όχι κοινωνικά-, που μία σφαγή, σήμανε την αρχή τού τέλους για τον εδραιωμένο, σε κρατικό επίπεδο, ρατσισμό.

Η χώρα αυτή ήταν η Νότιος Αφρική, και ανήκε στις ανεπτυγμένες οικονομικά χώρες της Δύσης με τις οποίες και συναλλασσόταν. Όμως η οικονομική ευημερία της, έκρυβε επιμελώς την σαθρή και σάπια κοινωνική της δομή. Ένα καθεστώς που ονομαζόταν Άπαρτχαϊντ, χώριζε τους ανθρώπους στην χώρα αυτή σε κατώτερους και ανώτερους

Το καθεστώς του Άπαρτχαϊντ

Πιο συγκεκριμένα από το έτος 1948 ξεκίνησαν σταδιακά να νομοθετούνται ρατσιστικές αντιλήψεις σε επίπεδο νομοθεσίας, οι οποίες επέτρεπαν στους λευκούς, που ήταν η απόλυτη μειοψηφία, να είναι «ανώτεροι» εν συγκρίσει με τις άλλες φυλετικές ομάδες.

Το Άπαρτχαϊντ λοιπόν χώρισε τον πληθυσμό στις εξής ομάδες:

• Λευκοί: Βορειοευρωπαίοι άποικοι οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί σε συγκεκριμένα αστικά κέντρα.
• Μαύροι: Γηγενής πληθυσμός Αφρικανών
• Έγχρωμοι: Ευρέως γνωστοί ως Μιγάδες. Είχαν προκύψει με την πάροδο των αιώνων μέσω των μεικτών γάμων μεταξύ μαύρων και λευκών, και οποιαδήποτε άλλης φυλής.
• Ινδοί: Πρόκειται για απογόνους μεταναστών του 19ου αιώνα που είχαν πάει ως εργάτες στην Νότιο Αφρική από την Ινδία. Οι περισσότεροι ζούσαν κυρίως γύρω από την περιοχή του Ντέρμπαν.

Τώρα, με το Άπαρτχαϊντ να ισχύει από το 1948, η Νότιος Αφρική άρχισε σιγά σιγά να απομονώνεται από την Δύση, και αυτό γιατί η Αμερική, και η Ευρώπη κυρίως, είχαν ζήσει καλά στο πετσί τους, τι εστί ρατσισμός και πού οδηγεί. Ολόκληρη η Ευρώπη αιματοκυλίστηκε κατά κύριο λόγο, λόγω των φυλετικών διακρίσεων στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Νότια Αφρική όμως που δεν είχε τέτοια βιώματα τότε, ξεκίνησε τους δικούς της διαχωρισμούς. Όλα ξεκίνησαν από έναν νόμο που απαγόρευσε τους μεικτούς γάμους, κυρίως αυτούς μεταξύ λευκών με ανθρώπους από άλλες φυλετικές ομάδες. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό όμως διάστημα, η χώρα οδηγήθηκε στο να ορίζει βάσει φυλής, την εκπαίδευση, την εργασία, την ιατρική περίθαλψη που θα λαμβάνει κανείς, μέχρι και την περιοχή στην οποία πρέπει να διαμένει κανείς

Επειδή όμως το συγκεκριμένο κείμενο δεν έχει ως σκοπό την ανάλυση του ρατσιστικού καθεστώτος αυτού, αλλά την ανάδειξη της αντίστασης που υπήρχε, πώς κορυφώθηκε, και πού οδήγησε, καλό θα ήταν να αναφερθούμε στην Σφαγή του Σάρπβιλ.

Η Σφαγή του Σαρπβιλ

Ήταν 21 Μαρτίου του 1960, όταν μία ομάδα μαύρων, που αποτελούσαν το 90% του πληθυσμού της Νότιας Αφρικής, αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί διαδηλώνοντας στους δρόμους, ζητώντας ίσα δικαιώματα. Νωρίς το πρωί ένα πλήθος από 5.000 έως 7.000 ανθρώπους, άρχισε να κατευθύνεται προς το αστυνομικό τμήμα του Σάρπβιλ. Μέχρι τις 10, το πλήθος αριθμούσε πλέον τους 19.000 ανθρώπους περίπου. Η αστυνομία δεν πιάστηκε εξαπίνης, ωστόσο οι δυνάμεις της ήταν ελάχιστες. Μόλις μερικές δεκάδες νεαροί άνδρες, που προ ολίγων μηνών είχαν ολοκληρώσει την εκπαίδευσή τους.

Όλα έγιναν αστραπιαία. Μέσα σε ελάχιστα λεπτά η διαδήλωση βάφτηκε στο αίμα, αφού οι αστυνομικοί άνοιξαν πυρ προς το απροστάτευτο πλήθος. Το αποτέλεσμα; Τραγικό, 69 άνθρωποι χάνουν την ζωή τους και άλλοι 180 τραυματίζονται, ανάμεσά τους, νεαρές γυναίκες, άνδρες, αλλά και παιδιά.

Κάποιοι έσπευσαν να δώσουν ελαφρυντικά στην Αστυνομία, υποστηρίζοντας πως το πλήθος ήταν οπλισμένο και είχε άγριες διαθέσεις. Μαρτυρίες υποστηρίζουν πως τα μόνα όπλα που είχαν μερικοί θερμοκέφαλοι, ήταν πέτρες. Επίσης σχολιάστηκε και η απειρία των νεαρών αστυνομικών. Όμως σε ένα καθεστώς όπως το Άπαρτχαϊντ, δεν μπορούσαν να μην δοθούν και ρατσιστικές «δικαιολογίες».

Ο διοικητής του Αστυνομικού τμήματος του Σάρπβιλ, υποστήριξε πως «η νοοτροπία των ιθαγενών δεν τους επιτρέπει να συγκεντρώνονται ειρηνικά. Για αυτούς οι συγκεντρώσεις ισούνται με βιαιοπραγίες».

Από εκεί και πέρα ξεκίνησε η αρχή τού τέλους για το Άπαρτχαϊντ. Μπορεί να κράτησε για άλλα 30 χρόνια σχεδόν, όμως κάθε χρόνος που περνούσε, γινόταν όλο και πιο αντιληπτό στην λευκή μειοψηφία πως δεν μπορούσε να διοικεί δεσποτικά σχεδόν το 90% του πληθυσμού της χώρας στην οποία έμενε. Χρόνο με τον χρόνο προσπάθησαν να γίνουν πολλές μεταρρυθμίσεις έτσι ώστε το καθεστώς να «μαλακώσει» και να περιοριστούν οι εσωτερικές αντιδράσεις.

Το καθεστώς καταρρέει

Αυτό όμως που η Νότιος Αφρική δεν μπορούσε με τίποτα να περιορίσει και να αντιμετωπίσει, ήταν η αντίδραση από όλον τον πλανήτη. Η μία χώρα μετά την άλλη κήρυττε εμπάργκο στο Άπαρτχαϊντ, με συνέπεια μέσα σε λίγα χρόνια η χώρα να βρίσκεται σε καθεστώς διεθνούς απομόνωσης. Βέβαια δεκάδες πλοιοκτήτες της εποχής από όλον τον κόσμο πλούτισαν, προμηθεύοντας την χώρα με όλα όσα χρειαζόταν σπάζοντας το εμπάργκο. Όμως αυτό δεν μπορούσε να συνεχιστεί για πάντα. Το 1990 το καθεστώς καταρρέει και στις πρώτες απόλυτα δημοκρατικές εκλογές της εποχής, πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής εκλέγεται ο Νέλσων Μαντέλα.

Γιατί όμως είναι τόσο σημαντική εκείνη η σφαγή; Είναι μόλις έξι χρόνια μετά τα γεγονότα του Σάρπβιλ, που ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών αποφασίζει να κηρύξει την 21η Μαρτίου ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων, σε ανάμνηση της Σφαγής τού Σάρπβιλ.

Η Ελλάδα αντιμέτωπη με τον ρατσισμό

Σε μία τέτοια ημέρα δεν μπορούμε ως ελληνική κοινωνία εν έτει 2012, να κάνουμε τα στραβά μάτια σε όσα συμβαίνουν γύρω μας. Η οικονομική εξαθλίωση ολοένα και περισσοτέρων οικογενειών, και η κατάσταση που επικραττεί στο Κέντρο της Αθήνας, είναι το πιο πρόσφορο έδαφος, προκειμένου να ανθίσει ο ρατσισμός και η ξενοφοβία.

Με τον φετινό εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας κατά των Φυλετικών Διακρίσεων, να είναι ίσως ο πιο σημαντικός των τελευταίων ετών για την κοινωνία μας, οι Έλληνες δεν πρέπει να στραφούμε ενάντια σε όσους ανθρώπους είτε επέλεξαν να ζήσουν στην Ελλάδα, είτε απλώς εγκλωβίστηκαν εδώ, λόγω των μη αποτελεσματικών κανονισμών τής Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η έλλειψη μεταναστευτικής πολιτικής και τα αθρόα κύματα εισροής μεταναστών -κατά κύριο λόγο λαθρομεταναστών-, οδηγούν την ελληνική κοινωνία στην υποβάθμιση, λόγω της μη ικανότητας αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού αυτού. Αυτή η υποβάθμιση, σημαίνει, εξαθλίωση, και εγκληματικότητα. Αυτά φέρνουν γενικεύσεις, και η γενίκευση φέρνει κάτι από το οποίο η χώρα μας έχει πολεμήσει, και έχει υποφέρει από αυτό, τον φασισμό...

»

Η τελευταία συνέντευξη του Λένον λίγες ώρες πριν τη δολοφονία του

Ο ψυχικά διαταραγμένος Μαρκ Ντέιβιντ Τσάπμαν, ο οποίος είχε καταφτάσει από την Χονολουλού στη Νέα Υόρκη τον Οκτώβριο του 1980 με σκοπό να σκοτώσει τον Τζον Λένον, θεωρούσε τον τελευταίο υποκριτή και πίστευε πως μόνο εάν τον σκότωνε θα μπορούσε να βρει πνευματική γαλήνη.

Μετά από πενθήμερη παραμονή στη Νέα Υόρκη, επισκέφθηκε το κτίριο Ντακότα όπου διέμενε το θρυλικό «σκαθάρι», κουβαλώντας πάνω του ένα περίστροφο δίχως σφαίρες. Στις 11 Νοεμβρίου, κάλεσε τη γυναίκα του και της αποκάλυψε το σχέδιό του. Εκείνη κατόρθωσε να τον μεταπείσει και του πρότεινε να επιστρέψει στη Χονολουλού όπως και έγινε.

Παρά ταύτα, όπως αναφέρει το περιοδικό People, ο Τσάπμαν γύρισε εκ νέου, μόνος, στη Νέα Υόρκη στις 5 Δεκεμβρίου με στόχο αυτή τη φορά να εκπληρώσει το σχέδιό του. Τρία εικοσιτετράωρα μετά, πλησίασε τον Τζον Λένον ζητώντας του ένα αυτόγραφο πάνω στο καινούργιο του άλμπουμ με τίτλο «Double Fantasy». Αυτός υπέγραψε και ο Τσάπμαν τον ευχαρίστησε. Λίγη ώρα αργότερα, έξω από το κτίριο Ντακότα, ο Λένον και η Γιόκο Όνο κατευθύνονταν προς το διαμέρισμά τους. Ο Τσάπμαν που τους ακολουθούσε πυροβόλησε τον Λένον πέντε φορές. Σύμφωνα με την αυτοψία, οι μισές σφαίρες διαπέρασαν το αριστερό μέρος του σώματός του στο ύψος του στήθους, ενώ οι υπόλοιπες τον τραυμάτισαν κοντά στον αριστερό ώμο. Όλες προκάλεσαν εσωτερική αιμορραγία, ενώ η θανάσιμη σφαίρα διαπέρασε την αορτή του.

Εκείνος, αναφώνησε με έκπληξη «με πυροβόλησαν». Σύρθηκε έως το γραφείο της ασφάλειας του κτιρίου και κατέρρευσε.

Στο βίντεο που ακολουθεί καταγράφεται η τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο Λένον την ίδια μέρα, στις 8 Δεκεμβρίου του 1980, λίγες ώρες προτού δολοφονηθεί

»

Η αληθινή ιστορία του δολοφόνου με το πριόνι - Ποιος ήταν ο αδίστακτος Εντ Γκειν

Ο Εντ Γκέιν ήταν Αμερικάνος δολοφόνος και απαγωγέας, ο οποίος σκότωνε τα θύματά του και μετά τα διαμέλιζε με φρικτό τρόπο, φτιάχνοντας μάσκες από το δέρμα τους. Τους φόνους τους έκανε στη γεννέτειρά του, το Πλέινφιλ του Γουισκόνσιν, ενώ μετά τη σύλληψή του οι αστυνομικοί ανακάλυψαν ότι ξέθαβε και πτώματα από το τοπικό νεκροταφείο και χρησιμοποιούσε και τα δικά τους μέλη.

Τα πρώτα χρόνια

Γεννήθηκε στο Λακρος του Γουισκόνσιν και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια. Η μητέρα του μισούσε τον πατέρα του αλλά ήταν εγκλωβισμένη σε έναν απαίσιογάμο, λόγω των αυστηρών θρησκευτικών της πεποιθήσεων που της απαγόρευαν να πάρει διαζύγιο. Ο Γκέιν ως παιδί ήταν ντροπαλός και φοβισμένος και συχνά έπεφτε θύμα τραμπούκων στο σχολείο, που τον χτυπούσαν και τον κορόϊδευαν, ενώ την κατάσταση επιδείνωνε η μητέρα του, που του απαγόρευε να έχει φίλους.

Όταν ο πατέρας του πέθανε το 1940, αυτός και ο αδερφός του έκαναν δουλειές του ποδαριού για να βγάλουν τα προς το ζην. Ο μεγάλος του αδερφός Χένρι, ανησυχούσε για την προσκόλληση του Εντ στην παρανοϊκή και θρησκόληπτη μητέρα τους και την κακολογούσε σε αυτόν, με αποτέλεσμα να προκαλέσει το σοκ και τον φόβο του μικρού Έντ και καταστρέφοντας τη σχέση των δύο αδελφών.

Ένας εγκληματίας γεννιέται

Μια μέρα ο Χένρι αποφάσισε να κάψει σκουπίδια στον κήπο. Η φωτιά ωστόσο γρήγορα έφυγε από τον έλεγχο και πήρε τρομακτικές διαστάσεις και άμεσα ήρθε η πυροσβεστική να απομακρύνει την οικογένεια από το σπίτι. Όταν έσβησε η φωτιά και επέστρεψαν όλοι, ανακάλυψαν το άψυχο σώμα του Χένρι,ο οποίος ωστόσο δεν είχε πεθάνει από εγκαύματα, ενώ έφερε σοβαρά τραύματα από χτύπημα στο κεφάλι. Οι υποψίες έπεσαν αμέσως στον Εντ, αλλά οι κατηγορίες δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ, ενώ οι αρχές δεν πραγματοποίησαν ιατροδικαστική εξέταση.

Μετά το θάνατο του αδελφού του, ο Εντ έζησε μόνος με τη μητέρα του, η οποία πέθανε στις 29 Δεκεμβρίου 1945, μετά από πολλαπλά εγκεφαλικά επεισόδια. Ο Εντ μετά τον θάνατό της κατέρρευσε εντελώς και για πρώτη φορά ένιωσε εντελώς μόνος του στον κόσμο.

Παρέμεινε μόνος του στο αγρόκτημα, ζωντας με τα κέρδη από τις δουλειές του ποδαριού. Είχε κλειδώσει τα δωμάτια που χρησιμοποιούνταν από τη μητέρα του, αφήνοντας τα άθικτα, ενώ το υπόλοιπο σπίτι ήταν πιο βρώμικο κι από στάβλο. Ο ίδιος ο Εντ ζούσε σε ένα μικρό δωμάτιο δίπλα στην κουζίνα. Ήταν εκείνη την περίοδο που άρχισε να ενδιαφέρεται για περιοδικά σατανισμού και λατρείας του θανάτου και ιστορίες περιπέτειας, ιδίως εκείνων που αφορούν κανίβαλους, ή ναζιστικές θηριωδίες

Τα εγκλήματα

Στις 16 Νοεμβρίου του 1957, μία ιδιοκτήτρια καταστήματος στο Πλέινφιλντ ονόματι Μπέρνις Γουόρντεν εξαφανίστηκε και η αστυνομία είχε λόγο να υποπτεύεται τον Γκέιν που είχε αρχίσει πια να γίνεται όλο και πιο τρομακτικά παράξενος. Ο γιος της Γουόρντεν είπε στους ανακριτές ότι ο Γκειν είχε έρθει στο κατάστημα το βράδυ πριν από την εξαφάνιση, λέγοντας ότι θα επιστρέψει το επόμενο πρωί για ένα γαλόνι αντιψυκτικού. Ψάχνοντας το σπίτι του Γκειν, οι αστυνομικοί ανακάλυψαν το αποκεφαλισμένο σώμα της Γουόρντεν σε ένα υπόστεγο, κρεμασμένο από τους καρπούς της, με ένα οριζόντιο δοκάρι στους αστραγάλους της. Το σώμα της ήταν ντυμένο σαν ελάφι, ενώ είχε είχε πυροβοληθεί με ένα τουφέκι μεγάλου διαμετρήματος, ενώ οι ακρωτηριασμοί έγιναν μετά το θάνατο της.

Ψάχνοντας στο σπίτι, οι αρχές βρήκαν:

• Τέσσερις μύτες
• Ολόκληρα ανθρώπινα οστά και θραύσματα
• Εννέα μάσκες από ανθρώπινο δέρμα
• Μπολ κατασκευασμένα από ανθρώπινα κρανία
• Δέκα γυναικείες κεφαλές με τις κορυφές πριονισμένες
• Καλύμματα καρέκλας από νθρώπινο δέρμα
• Το κεφάλι της Μέρι Χόγκαν σε μία χάρτινη σακούλα
• Το κεφάλι της Μπέρνις Γουόρντεν σε ένα σάκο από λινάτσα
• Εννέα αιδοία σε ένα κουτί παπουτσιών
• Μια ζώνη κατασκευασμένη από ανθρώπινες γυναικείες θηλές
• Κρανία στους στύλους του κρεβατιού του
• Ένα ζευγάρι χειλιών στο παράθυρο
• Ένα φωτιστικό φτιαγμένο από δέρμα από ένα ανθρώπινο πρόσωπο

Αυτά τα αντικείμενα φωτογραφήθηκαν και στη συνέχεια καταστράφηκαν

Η Δίκη και το τέλος

Στις 21 Νοεμβρίου 1957, ο Γκέιν δικάστηκε στη Γουασάρα, με ελαφρυντικά της παραφροσύνης. και εστάλη στο Κεντρικό Νοσοκομείο του κράτους για τους παράφρονες εγκληματίες. Το 1968, οι γιατροί του Γκειν αποφάσισαν ότι ήταν αρκετά υγιής για να δικαστεί. Η δίκη άρχισε στις 14 Νοεμβρίου 1968, και κράτησε μία εβδομάδα. Κρίθηκε ένοχος για φόνους πρώτου βαθμού από τον δικαστή αλλά επειδή βρέθηκε να είναι νόμιμα παράφρων, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του σε ένα ψυχιατρείο.

Το σπίτι του θα γινόταν τουριστικό αξιοθέατο και τα αντικείμενα θα έβγαιναν σε δημοπρασία, ωστόσομία πυρκαγιά στις 27 Μαρτίου 1958 το κατέστρεψε ολοσχερώς και κατά μεγάλη πιθανότητα επρόκειτο για εμπρησμό.

Στις 26 του Ιούλη 1984, ο Γκειν πέθανε από αναπνευστική ανεπάρκεια σε ηλικία 77 ετών στο Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας της Μεντότα, ενώ ο τάφος του υπέστη βανδαλισμούς συχνά όλα αυτά τα χρόνια.

Η ιστορία του Ed Gein είχε μια μόνιμη επίδραση στη δυτική λαϊκή κουλτούρα, όπως αποδεικνύεται από τις πολυάριθμες εμφανίσεις του σε ταινίες, μουσική και λογοτεχνία. Επίσης προσαρμόστηκε σε μια σειρά από ταινίες, συμπεριλαμβανομένων των In the Light of the Moon (2000) Ed Gein (2001), Ed Gein και: Ο χασάπης του Plainfield (2007). Ο Γκειν χρησίμευσε ως πρότυπο για πολλά βιβλίο και ταινίες χαρακτήρων, και κυρίως serial killers όπως τον Norman Bates (Ψυχώ), Leatherface (The Texas Chainsaw Massacre), και Jame Gumb (Η Σιωπή των Αμνών)

»

Μπρέντα Σπένσερ: Η στυγερή δολοφόνος που μισούσε τις Δευτέρες

Στις 29 Ιανουαρίου του 1979 η 16χρονη τότε Μπρέντα Σπένσερ, άνοιξε πυρ στο δημοτικό σχολείο απέναντι από το σπίτι της, σπέρνοντας τον πανικό, με το όπλο που της έκανε δώρο ο πατέρας της για τα Χριστούγεννα.

Η υπόθεση της οπλοκατοχής αποτελεί την Αχίλλειο πτέρνα της κοινωνίας των ΗΠΑ, προκαλώντας μέχρι σήμερα αμηχανία στην παγκόσμια κοινή γνώμη, ενώ τα πρόσφατα περιστατικά με το μακελειό στο δημοτικό του Κονέκτικατ και την εισβολή μαθητή με όπλο σε γυμνάσιο της πόλης Ταφτ στην Καλιφόρνια, φέρνουν στην επιφάνεια ένα θέμα που «στοίχειωνε» ανέκαθεν την Αμερική.

Μία από τις παλαιότερες περιπτώσεις που αποδεικνύουν το κενό στη νομοθεσία περί οπλοκατοχής που σε συνδυασμό με την «redneck» επαρχιακή νοοτροπία ορισμένων αμερικάνικων οικογενειών δημιουργεί συχνά πολύ σοβαρά προβλήματα διαταράσσοντας τη δημόσια τάξη, είναι και η περίπτωση της νεαρής Μπρέντα.

Σαν σήμερα, 29 Ιανουαρίου του 1979 η 16χρονη Μπρέντα Σπένσερ σκοτώνει δύο άτομα και τραυματίζει άλλα εννέα, όταν πυροβολεί από το σπίτι της, στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ, κατά της εισόδου του διπλανού Δημοτικού Σχολείου.

Το πιο σοκαριστικό απ' όλα είναι ότι το όπλο αυτό της το είχε χαρίσει ο πατέρα της ως... δώρο Χριστουγέννων, ενώ στους αστυνομικούς που ήρθαν να τη συλλάβουν, το μόνο που είπε για να αιτιολογήσει την αποτρόπαιη πράξη της ήταν: «Δεν μου αρέσουν οι Δευτέρες» («I Don't Like Mondays»).

Συγκεκριμένα η ακριβής δήλωση της κοπέλας ήταν: «Το έκανα για πλάκα. Δεν μου αρέσουν οι Δευτέρες. Αυτό μου ζωντάνεψε τη μέρα. Πρέπει να πηγαίνω τώρα. Πυροβόλησα ένα γουρούνι (αστυνομικό), νομίζω ότι θέλω κι άλλο. Το διασκεδάζω (εννοώντας τη σύλληψη). Δεν είχα κάποιο λόγο για αυτό, και είχε πλάκα, Ήταν σαν να πυροβολείς πάπιες στη λίμνη, (εννοώντας τα παιδιά) μοιάζανε σαν ένα κοπάδι από αγελάδες που στέκεται ακίνητο: ήταν πραγματικά εύκολος στόχος.»

Λόγω της σοβαρότητας του εγκλήματος η Μπρέντα δικάστηκε ως ενήλικας και ακόμη βρίσκεται στην φυλακή.

Την ημέρα του μακελειού, ο τραγουδιστής των Boomtown Rats Bob Geldof, έδινε συνέντευξη σε ραδιοφωνικό σταθμό και ξαφνικά ήρθε στον σταθμό η είδηση από το Σαν Ντιέγκο. Ο Bob διάβασε την είδηση και του προξένησε τρομερή εντύπωση η απάθεια της 16χρονης, ενώ η φράση «I don't like Mondays» του καρφώθηκε στο μυαλό και αποφάσισε να το κάνει τραγούδι.

Έτσι γεννήθηκε το «I don't like Mondays», το οποίο έγινε μεγάλη επιτυχία στην Βρετανία και μάλιστα για αρκετές εβδομάδες

»

Ναζιστικά Εγκλήματα και η σημερινή Χρυσή Αυγή

ΤΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΑΘΛΙΌΤΗΤΑ ΣΤΟ ΤΡΙΤΟ ΡΑΙΧ

Στρατόπεδο Μπούχενβαλντ

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπούχενβαλντ λειτούργησε από το 1936 έως το 1945. Τρόφιμοί του ήταν αρχικά πολιτικοί αντίπαλοι του Τρίτου Ράιχ και μετέπειτα ομοφυλόφιλοι, αιχμάλωτοι του Κόκκινου Στρατού και μικρός αριθμός Εβραίων. Το στρατόπεδο λειτούργησε από το 1943 ως στρατόπεδο εξόντωσης. Στο Μπούχενβαλντ δολοφονήθηκαν πάνω από 30.000 άνθρωποι με μερικές από τις πιο απάνθρωπες μεθόδους. Αν και το Μπούχενβαλντ ήταν ένα σχετικά μικρό στρατόπεδο στη θάλασσα των στρατοπέδων του Τρίτου Ράιχ, έμεινε ιδιαίτερα γνωστό για τη θηριωδία των διοικητών και ειδικά για την γυναίκα του διοικητή του Ilse Koch. Η Ilse Koch, γνωστή και ως μάγισσα του Μπούχενβαλντ (στους τρόφιμούς του), καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά για εγκλήματα ενάντια στην Ανθρωπότητα. Στην Ilse Koch άρεσε το ανθρώπινο δέρμα. Διάλεγε προσεκτικά κρατούμενους με όμορφα τατουάζ και τους έστελνε αμέσως στους θαλάμους αερίων. Αργότερα, οι γιατροί της συνέλεγαν το δέρμα των σωρών τους και το συντηρούσαν για την Koch που είχε μάλιστα μια ευρύτατη συλλογή. Στη συλλογή της αυτή βρέθηκαν επίσης δύο συρρικνωμένα κεφάλια και ένα λαμπατέρ με αμπαζούρ από ανθρώπινο δέρμα. Μελανό σημείο στην ιστορία του στρατοπέδου αποτέλεσε και η διεξαγωγή βιολογικών πειραμάτων σε ζώντες κρατούμενους. Με την απελευθέρωση του στρατοπέδου από τον Κόκκινο Στρατό βρέθηκε και μια εκτενής συλλογή ανθρώπινων οργάνων συντηρημένα σε φορμόλη που ανήκαν στο γιατρό του στρατοπέδου Waldemar Hoven.

Παρουσίαση των ανθρώπινων δερμάτων στον ΔΕΣ

Η συλλογή των ανθρώπινων οργάνων

Παρουσίαση των ευρημάτων του Μπούχενβαλντ μετά την απελευθέρωση

Τα κεφάλια της Ilse Koch

Δείγματα από τη συλλογή δερμάτων της Ilse Koch.

Κρεματόριο του Μπούχενβαλντ

Στρατόπεδο Άουσβιτς

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς δημιουργήθηκε αρχικά το 1940 στην Πολωνία για να επεκταθεί το 1942 στο λεγόμενο στρατόπεδο Άουσβιτς - Μπίρκεναου που περιλάμβανε 45 μικρότερα στρατόπεδα-δορυφόρους. Το Άουσβιτς λειτούργησε έως το 1944 και στο διάστημα 1942-1944 λειτούργησε αποκλειστικά σαν στρατόπεδο εξόντωσης. Στο Άουσβιτς άφησαν τη ζωή τους περίπου 3 εκατομμύρια άνθρωποι. Ανάμεσά τους Εβραίοι, Πολωνοί, Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου, Αθίγγανοι και μάρτυρες του Ιεχωβά. Το Άουσβιτς είναι το στρατόπεδο όπου η ναζιστική βιομηχανία θανάτου γνώρισε τον απόγειό της. Με εξαιρετική ακρίβεια και προσοχή, "φορτία" ανθρώπων κατέφθαναν από τα γύρω στρατόπεδα αλλά και το σιδηρόδρομο στις κεντρικές εγκαταστάσεις. Τα στοιχεία τους καταγράφονταν και τα πρόσωπά τους φωτογραφίζονταν. Τα ρούχα τους, τα υπάρχοντά τους, τα μαλλιά και τυχόν χρυσά δόντια που είχαν συλλέγονταν προσεκτικά και αποθηκεύονταν. Αργότερα επισκευάζονταν και αξιοποιούνταν. Τα δόντια μετατρέπονταν σε πλάκες χρυσού και μαλλιά σε χαλιά και υφάσματα. Οι άνθρωποι, που αποτελούσαν το υποπροϊόν της διεργασίας θανατώνονταν ή τοποθετούνταν σε προγράμματα καταναγκαστικής εργασίας όπου θα πέθαιναν σε μερικούς μήνες. Οι λιγότερο τυχεροί από τους κρατούμενους τοποθετούνταν στα ανθρώπινα πειράματα του Josef Mengele που άφησε ιστορία ως ο "άγγελος του θανάτου". Στα πειράματα του Josef Mengele δολοφονήθηκαν αδιακρίτως άνδρες, γυναίκες και παιδιά κάθε ηλικίας. Ο Mengele πειραματίζονταν σε ζώντες ανθρώπους προσπαθώντας να αναπτύξει νέα φάρμακα και να μελετήσει την πορεία των διαφόρων ασθενειών. Διεξήγαγε επίσης πειράματα χαμηλής πίεσης, ψύχους καθώς και πειράματα με ακτινοβολίες γ. Σκιώδεις παραμένουν οι σχέσεις του με την γνωστή φαρμακοβιομηχανία Bayern. Με τον αρχίατρο των SS Wolfram Sievers δημιούργησαν την συλλογική εβραιομπολσεβικικών σκελετών από κρατούμενους του Άουσβιτς που εκτελέστηκαν στους θαλάμους αερίων. Η συλλογή αυτή που περιλάμβανε 86 σκελετούς και σώματα, εξετέθη για μικρό διάστημα στο Βερολίνο. Σκοπός της ήταν να καταδείξει την κατωτερότητα των Εβραίων σε σχέση με τους άριους.

To σώμα του μπακάλη Μεναχέμ Τάφελ. Ο Τάφελ εκτελέστηκε στους θαλάμους αερίων και το σώμα του χρησιμοποιήθηκε για ανατομικούς λόγους από τους γιατρούς του Άουσβιτς.

Θύμα των πειραμάτων του Μένγκελε

Πείραμα υποθερμίας στο Άουσβιτς

Πείραμα απότομης αλλαγής πίεσης στο Άουσβιτς.

Σορός γυαλιών των θυμάτων του Άουσβιτς

Χαλί από ανθρώπινα μαλλιά στο μουσείο του Άουσβιτς

Τα παπούτσια των νεκρών του Άουσβιτς όπως εκτίθενται στο μουσείο σήμερα.

Στρατόπεδο Νταχάου

Το κατεξοχήν στρατόπεδο συγκέντρωσης των πολιτικών αντιπάλων του Χίτλερ. Από τα κελιά του πέρασαν πάνω από 300.000 κρατούμενοι. Σε αυτούς δεν υπολογίστηκαν ποτέ οι αιχμάλωτοι πολέμου του Κόκκιου Στρατού των οποίων οι εκτελέσεις έτσι κι αλλιώς σπάνια καταγράφονταν. Αν και το Νταχάου δεν ήταν στρατόπεδο εξόντωσης, καταγράφηκαν 31.000 θάνατοι κρατουμένων, κύρια λόγω των πολύ κακών συνθηκών διαβίωσης αλλά και εκτελέσεων από δεσμοφύλακες. Δεν είναι, επίσης, καταγεγραμμένα όλα τα θύματα των ιατρικών πειραμάτων που εκτελούνταν εκεί με προϊστάμενο το Δρα Sigmund Rascher, μέλος των Waffen-SS (Ενόπλων SS), που έκανε έρευνες για λογαριασμό της Λουφτβάφε. Φυσικά, οι εντολές των SS ήταν να εκτελείται οποιοσδήποτε κρατούμενος υπέπιπτε στο παραμικρό παράπτωμα. Το Νταχάου έμεινε παγκοσμίως γνωστό για τα φρικτά βασανιστήρια, τις εκταόμβες νεκρών από ασθένειες και τις φρικώδεις εκτελέσεις των δημίων του. Τρόφιμός του υπήρξε και ο γ.γ. του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης.

Εικόνες της Αμερικανικής Στρατιωτικής Αποστολής που απελευθέρωσε το Νταχάου

Εικόνες της Αμερικανικής Στρατιωτικής Αποστολής που απελευθέρωσε το Νταχάου

Πειράματα χαμηλής πίεσης σε κρατούμενους του Νταχάου

Πειράματα υποθερμίας σε κρατούμενους του Νταχάου

Πειράματα χαμηλής πίεσης σε κρατούμενους του Νταχάου

Κλινική Σπίγκελγκρουντ

Για πολλούς το Τρίτο Ράιχ υπήρξε δήμιος των λαών όχι όμως το γερμανικού λαού. Αρκετά διαδεδομένη είναι σήμερα η άποψη ότι ο Χίτλερ επιχείρησε την ανόρθωση της Γερμανίας και του λαού της εξαπολύοντας τον επεκτατικό πόλεμο του 1939. Σφάλμα. O πόλεμος για το ζωτικό χώρο της αρίας φυλής στοίχισε τη ζωή σε περίπου 9 εκατομμύρια Γερμανούς πολίτες. Περίπου δηλαδή το 13% του πληθυσμού της Γερμανίας. Όσοι όμως πιστεύουν ότι η τρομοκρατία και η αποκτήνωση δεν άγγιζαν παρά μόνο τους Εβραίους και του κομμουνιστές κάνουν εξίσου λάθος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η κλινική Σπίγκελγκρουντ. Η κλινική Σπίγκελγκρουντ ξεκίνησε να λειτουργεί το 1939 για λογαριασμό της Ναζιστικής Ιατρικής. Ήταν μια από τις πολλές κλινικές ευθανασίας των"ανίκανων" για το Τρίτο Ράιχ. Από το 1940 έως το 1942 στην κλινική εισάγονταν παιδιά με διανοητική υστέρηση, σωματικές και κινησιακές παθήσεις και γενικότερα παιδιά που χαρακτηρίζονταν από το Υπουργείο Υγείας ως "βεβαρημένες περιπτώσεις". Στην κλινική, τα παιδιά ζούσαν σε άθλιες συνθήκες (πολλές φορές δεμένα σε κλουβιά) και γίνονταν αντικείμενα πειραμάτων. Με απειροελάχιστες εξαιρέσεις, όλα τα παιδιά θανατώθηκαν στα πλαίσια του προγράμματος ευθανασίας για την καθαρότητα της αρίας φυλής. Υπολογίζεται ότι πάνω από 800 παιδιά με ειδικές ανάγκες θανατώθηκαν στο Σπίγκελγκρουντ. Στα υπόγεια της κλινικής, οι γιατροί Heinrich Gross και Alexander Igor Caruso διατηρούσαν μια μακάβρια συλλογή 70 περίπου εγκεφάλων που αφαιρέθηκαν από τα νεκρά παιδιά του Σπιγκελγκρουντ. Ας σημειωθεί ότι μέχρι σήμερα και παρά τα αδιάσειστα στοιχεία ο εν ζωή Heinrich Gross δεν έχει τεθεί ενώπιον της αυστριακής δικαιοσύνης.

Ο φάκελος της Anne Raimmer. Η διάγνωση του γιατρού γράφει: Άχρηστη

Οι εγκέφαλοι των παιδιών στο Σπίγκελγκρουντ

Tα κλουβιά του Σπίγκελγκρουντ

Tα κλουβιά του Σπίγκελγκρουντ

Το πρόγραμμα Ευγονικής

Στα πλαίσια της διατήρησης της καθαρότητας της αρίας φυλής, ο κρατικός μηχανισμός του Τρίτου Ράιχ πέρασε σε μια σειρά από μέτρα και νομοσχέδια. Πέραν του γνωστού φυλετικού πιστοποιητικού που απαιτούνταν για να παντρευτεί ένα ζευγάρι, από το 1938 ξεκίνησε να εφαρμόζεται από το Υπουργείο Υγείας το λεγόμενο πρόγραμμα Ευγονικής. Σύμφωνα με αυτό Γερμανίδες και Γερμανοί που ανήκουν μεν στην άρια φυλή, πάσχουν δε από κινησιακά ή άλλα σωματικά προβλήματα, θα υπόκεινται υποχρεωτικά σε στείρωση. Το πρόγραμμα της Ευγονικής συνδέεται επίσης με το πρόγραμμα ευθανασίας Τ-4. Το Πρόγραμμα Ευθανασίας T-4 (Aktion T-4) πήρε το όνομά του από την οδό Tiergartenstraße αριθ. 4. του Βερολίνου όπου ήταν η έδρα της υπεύθυνης για την εφαρμογή του Υπηρεσίας. Ήταν το επίσημο όνομα του προγράμματος ευγονικής της Ναζιστικής Γερμανίας, το οποίο εκτελούσε δυναμικά μαζικές στειρώσεις και ευθανασία σε "ανεπιθύμητα" στοιχεία του πληθυσμού στη Γερμανία και στις κατεχόμενες από τους Ναζιστές περιοχές. Υπολογίζεται ότι συνολικά 200.000 άνθρωποι θανατώθηκαν ως αποτέλεσμα αυτού του προγράμματος.

Αυτή η αφίσα αναφέρει: «60000 μάρκα κοστίζει στην κοινωνία αυτός ο εκ γενετής ανάπηρος ισοβίως. Σύντροφε, αυτά είναι και δικά Σου χρήματα. Διαβάστε το "Νέος λαός", την μηνιαία έκδοση του Γραφείου Φυλετικής Πολιτικής του NSDAP (Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος)».

Πολίτης υπόκειται σε υποχρεωτική μέτρηση των προσωπικών του χαρακτηριστικών για να διαπιστωθεί η φυλετική του ταυτότητα.

Στο σημείο αυτό έληξε το αφιέρωμά μας στα εγκλήματα του ναζισμού, για όσους φίλους όμως δεν καταφέραμε ακόμα να πείσουμε, τουλάχιστον ως προς την πολιτική συνάφεια του Τρίτου Ράιχ και της Χρυσής Αυγής παραθέτουμε παρακάτω τις φωτογραφίες του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Σ. Βλαμάκη από την επίσκεψή του στο Νταχάου.

Ο Σ. Βλαμάκης με χαρά ατενίζει τους φούρνους των κρεματορίων

Ο Σ. Βλαμάκης στην είσοδο του Νταχάου

Ο Βλαμάκης χειρονομεί στο πορτραίτο του ήρωα Νίκου Ζαχαριάδη στο Νταχάου.

»