Αφιέρωμα στον θρύλο του αγγλικού ποδοσφαίρου Μπράιαν Κλαφ - R.I.P

Ο Μπράιαν Κλαφ αποτελεί μία από τις πιο χαρισματικές προσωπικότητες που ανέδειξε ποτέ το αγγλικό ποδόσφαιρο. Με τον δικό του μοναδικό τρόπο συνέδεσε το όνομά του με τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της ιστορίας του βρετανικού ποδοσφαίρου.

Χάρισε τίτλους σε ομάδες που δεν είχαν κατακτήσει πότε τρόπαιο στην ιστορία τους και τοποθετείται στην κορυφή της λίστας των κορυφαίων προπονητών που δεν ανέλαβαν τα ηνία της εθνικής Αγγλίας.

Δεν του άρεσαν οι τακτικές, δέχτηκε μπόλικη κριτική και άρνηση κι' όμως κυριάρχησε στην Ευρώπη. Ευφυής έφερε τα πάνω κάτω στα ποδοσφαιρικά ήθη της Αγγλίας. Ηξερε να συγκεντρώνει επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας.

Σατράπης προς τους ποδοσφαιριστές, αλλά και δίκαιος. Ήταν των άκρων. Τον λάτρευαν ή τον μισούσαν. Το Sport24.gr θυμάται τον θρύλο του αγγλικού ποδοσφαίρου, που έφυγε από την ζωή στις 20 Σεπτεμβρίου 2004 χάνοντας την μάχη με τον καρκίνο.

Forza Juventus

Υπήρχε μουσική, συνήθως, στο γραφείο του. Σιγοτραγουδούσε ένα τραγούδι από την πλούσια αμερικάνικη συλλογή τραγουδιών σε στυλ Φρανκ Σινάτρα. Ένα από τα αγαπημένα του ήταν το "I don't want to set the world on fire" των "Ιnk Spots".

Ειρωνική ή όχι η επιλογή του, ο Μπράιαν Κλαφ ξεκίνησε με σκοπό να βάλει... φωτιά στο ποδόσφαιρο. Οι φιλοδοξίες του ως παίκτης σμπαραλιάστηκαν από έναν τραυματισμό στο γόνατο, που τον ανάγκασε να αποχωρήσει από τους αγωνιστικούς χώρους σε ηλικία 27 χρονών.

Η παράδοση που ήθελε τους ποδοσφαιριστές στην εποχή του να γίνονται ιδιοκτήτες αθλητικών ειδών ή παμπ δεν ήταν του χαρακτήρα του. Ως προπονητής της Ντέρμπι Κάουντι και της Νότιγχαμ Φόρεστ θα ανέτρεπε τα δεδομένα.

"Κάποιοι με συγκρίνουν με τον Ελένιο Ερέρα και θέλω να τους ευχαριστήσω καθώς είναι τιμή μου. Ωστόσο, ποτέ δεν έχω απολυθεί", είχε δηλώσει ο Κλαφ, στην συνέντευξη Τύπου πριν τον ευρωπαϊκό ημιτελικό με την Γιουβέντους, ως προπονητής της Ντέρμπι την σεζόν 1972-73.

Οι διπλές αναμετρήσεις αποτέλεσαν την πρώτη σύγκρουση του νεαρού προπονητή με το ιταλικό ποδόσφαιρο. Με βοηθό τον Πίτερ Τέιλορ, σε ρόλο συμβουλάτορα, ο Κλαφ είχε κερδίσει το πρωτάθλημα με την Ντέρμπι και την οδηγούσε στην Ευρώπη μέχρι τα ημιτελικά του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, ξεπερνώντας την φημισμένη Μπενφίκα στον δεύτερο γύρο.

Η περιέργεια των Ιταλών δημοσιογράφων να τον γνωρίσουν ήταν τόσο μεγάλη που ταξίδεψαν μέχρι την Αγγλία για να τον συναντήσουν, μετά από μία αναμέτρηση με την Άρσεναλ. Τα υποσχόμενα δέκα λεπτά έγιναν δύο ώρες συνομιλίας και τους Ιταλούς να φεύγουν εντυπωσιασμένοι με τον Κλαφ.

Στον πρώτο αγώνα στο Τορίνο, η Γιουβέντους νίκησε 3-1 σε ένα αμφιλεγόμενο ματς, που εξόργισε τον Κλαφ και τον ανάγκασε μετά την λήξη του να δηλώσει: "Δεν μιλάω σε κλέφτες".

Χωρίς τον κεντρικό αμυντικό Ρόι ΜακΦάρλαντ και τον μέσο Άρτσι Γκέμιλ στον επαναληπτικό, το έργο της Γιουβέντους έγινε ακόμα πιο εύκολο.

Στην συνέντευξη Τύπου πριν το ματς ο Κλαφ εμφανίστηκε με μπουκάλια μπύρας ενώ απαντούσε στις ερωτήσεις των Ιταλών, προκαλώντας αμηχανία στους παρευρισκόμενους.

Διασκεδάζοντας την αναμπουμπούλα που είχε δημιουργηθεί, δήλωσε για τον ημιτελικό: "Δεν θέλω να κάνω προβλέψεις όπως ο Πίτερ Τέιλορ. Είπε ότι θα σημειώσουμε τέσσερα ή πέντε γκολ. Εγώ θα πω μόνο ότι θα περάσουμε". Η Ντέρμπι αποκλείστηκε με "λευκή" ισοπαλία. Η πρώτη ευρωπαϊκή εξόρμηση του Κλαφ είχε φτάσει στο τέλος της.

Οι Ιταλοί θίχτηκαν όταν αποκάλεσε τους παίκτες της Γιουβέντους ρομπότ και τον αποκάλεσαν "δεύτερης κατηγορίας Ερέρα" και έμειναν έκπληκτοι όταν όρμησε στα αποδυτήρια της Γιουβέντους δίνοντας συγχαρητήρια στον πρόεδρο της "Μεγάλης Κυρίας" Τζιαμπέρο Μπονιπέρτι, μετά την πρόκριση της στον τελικό.

Τα λόγια αυτά επανέλαβε και στην συνέντευξη Τύπου. "Το αποτέλεσμα ήταν δίκαιο. Καλή επιτυχία στο Βελιγράδι (Η πόλη που διεξήχθη ο τελικός). Θα ζητωκραυγάζω για την Γιουβέντους". Ότι και να είπε ο Κλαφ, ανακουφίστηκε, χωρίς να το δείχνει δημοσίως, όταν η Γιούβε έχασε από τον Άγιαξ στον τελικό.

Ανεξάρτητα με το τι πίστευαν οι Ιταλοί, ο Τσέχος προπονητής της Γιουβέντους Τσέστμιρ Βιτσπάλεκ, έβλεπε έναν γνώστη του ποδοσφαίρου πίσω από τον εκκεντρικό του χαρακτήρα: "Αν λέει ότι είμαστε ρομπότ σημαίνει ότι έχουμε αγγίξει την τελειότητα. Να επισημάνω ότι στο Λονδίνο εναντίον της Άρσεναλ η ομάδα του αγωνίστηκε, σε μεγάλο βαθμό, σαν ιταλική ομάδα".

Ο Βιτσπάλεκ είχε προσέξει ότι αν και ο Κλαφ δεν ανέφερε ποτέ την λέξη τακτική, σαν να ήταν κάτι προσβλητικό, την χρησιμοποιούσε όταν ήταν ανάγκη. Τα μίντια έδιναν λιγότερο προσοχή στις τακτικές του και περισσότερο στον ίδιο.

Το θαύμα του Κλαφ

Το 1979 ο Κλαφ ήταν προπονητής της Νότιγχαμ Φόρεστ. Η αποζημίωση που είχε πάρει από την Λιντς, 44 ημέρες μετά την πρόσληψη του το 1974, τον είχε κάνει οικονομικά ισχυρό. Ο σύλλογος είχε να κατακτήσει τρόπαιο από το 1959 και η εικόνα που προκαλούσε ήταν μάλλον θλιβερή.

Ο Κλαφ αναγέννησε την Νότιγχαμ και δημιούργησε μία ομάδα με αρχές που κυριάρχησε στην Ευρώπη. Η απόκτηση του τερματοφύλακα Πίτερ Σίλτον από την Μπέρμπιγχαμ και του Τρέβορ Φράνσις, (επιθετικός αξίας 1.000.000 λιρών), έγιναν χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο αρχηγός Τζον ΜακΓκόβερν συμμετείχε σε όλες τις ομάδες του Κλαφ.

Ο χαφ Τζον Ρόμπερτσον ήταν στην λίστα του Κλαφ από την πρώτη στιγμή που πήγε στη Νότιγχαμ ενώ οι Ίαν Μπόιερ, Κένι Μπερνς, Φρανκ Κλαρκ, Λάρι Λόιντ και Άρτσι Γκέμιλ όλοι είχαν κριθεί ανεπαρκής ποδοσφαιρικά από τις ομάδες που ανήκαν στο παρελθόν.

Ο επιθετικός Γκάρι Μπιρτλς είχε αποκτηθεί από την ερασιτεχνική Long Eaton United. Άλλοι παίκτες όπως ο Βιβ Άντερσον και ο Μάρτιν Ο' Νιλ πληρούσαν τις προϋποθέσεις αν και ορισμένοι από αυτούς είχαν παραπανίσια κιλά όπως ο Ρόμπερτσον και ήταν λίγο αδέξιοι όπως ο Λόιντ. Ο Κλαφ είχε δει κάτι σε αυτούς και του ήταν αρκετό.

Είχε την δυνατότητα να κρατάει τους παίκτες του σε εγρήγορση και σε αβεβαιότητα όσον αφορά τις προθέσεις του. Οι ευρωπαϊκοί αγώνες περιελάμβαναν πολύ μπίρα, φάρσες και παιχνίδια μυαλού. Ο Kλαφ είχε τον τρόπο του!

Οι Άγγλοι δεν ήξεραν τι να υποθέσουν για την Νότιγχαμ όταν κατέκτησε το πρωτάθλημα το 1978 ενώ ο ευρωπαϊκός αποκλεισμός της Λίβερπουλ στο Κύπελλο Πρωταθλητριών θεωρήθηκε ως τύχη. Γρήγορα διαψεύστηκαν.

Μετά την πρόκριση στον τελικό επί της Κολωνίας η "La Stampa" χαρακτήρισε τον Κλαφ ως μεγάλο στρατηγό του οποίου η ομάδα απέδειξε την τακτική της υπεροχή έναντι των Γερμανών. Περισσότερο υπερβολικός ο τίτλος της "El Mundo Deportivo" τον συνέκρινε με τον Ρίνους Μίχελς, τον αρχιτέκτονα του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου.

"Ο ένας δουλεύει για τον άλλον. Όταν βγαίνουν στην επίθεση έχουν εννιά επιθετικούς. Όταν αμύνονται έχουν εννιά αμυντικούς. Όποιος είναι κάτοχος της μπάλας έχει δίπλα του τρεις ή τέσσερις παίκτες για να την πασάρει", έγραφε ο Ισπανικός Τύπος.

Η λιγότερο διάσημη Μάλμε ήταν η αντίπαλος στον τελικό. Οι Σουηδοί είχαν να αντιπαρατάξουν μόνο το παθητικό οφσάιντ απέναντι στη Νότιγχαμ που κατέκτησε το τρόπαιο με γκολ του Τρέβορ Φράνσις.

Έκανε τον κόσμο να σωπάσει

Αν κερδίσει μία ομάδα κάτι για πρώτη φορά ο κόσμος μπορεί να το θεωρήσει ως τύχη. Αν επαναλάβεις την επιτυχία τότε θα τους αναγκάσεις να σωπάσουν, έλεγε ο Κλαφ. Αυτό πέτυχε η Νότιγχαμ.

Παρότι κάτοχος του τροπαίου δεν ήταν το φαβορί απέναντι στο Αμβούργο στο τελικό της Μαδρίτης. Όταν ρωτούσαν τον Κλαφ για την παρουσία του Κέβιν Κίγκαν στον τελικό απαντούσε: "Περισσότερο ανησυχώ που δεν αγωνίζεται ο Τρέβορ Φράνσις".

Ο Ρόμπερτσον πέτυχε το μοναδικό γκολ του αγώνα και ο Μπρνκο Ζέμπετς, προπονητής του Αμβούργου, δήλωνε απογοητευμένος μετά το ματς. Ο Κλαφ συνεχάρη τον Ζέμπετς με ένα φιλί στην συνέντευξη Τύπου.

Ο Ιταλός Έντσο Μπεαζόρτ (παγκόσμιος πρωταθλητής ως προπονητής της Ιταλίας το 1982) τον κατηγόρησε για κατενάτσιο ενώ ο Λαντισλάο Κουμπάλα, ο θρύλος του Ουγγρικού ποδοσφαίρου, ήταν περισσότερο γενναιόδωρος: "Moυ αρέσει η Νότιγχαμ. Κάνει το παιχνίδι της και πρέπει να μάθουμε από αυτήν. Κινούνται σωστά στο γήπεδο, μαρκάρουν και παίζουν παθιασμένα όλοι οι παίκτες".

Η νίκη είχε και αρνητικές επιπτώσεις. Οκτώ παίκτες δεν επέστρεψαν στο ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει η ομάδα προκειμένου να συναντήσουν τις γυναίκες τους στο κέντρο της πόλης και το γυαλί ράγισε. Το θαύμα της Νότιγχαμ Φόρεστ είχε ολοκληρωθεί.

Το άστρο του άρχισε σιγά σιγά να σβήνει και ο επίλογος της θητείας του στη Νότιγχαμ γράφτηκε την σεζόν 1992-93 μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στην δεύτερη κατηγορία.

Το ανεκπλήρωτο όνειρό του ήταν να καθίσει στον πάγκο της εθνικής Αγγλίας. Τον Ιανουάριο του 2003, ο Κλαφ υπεβλήθη σε μεταμόσχευση ήπατος και άντεξε 20 μήνες με τον καρκίνο, ο οποίος τον λύγισε στις 20 Σεπτεμβρίου του 2004.

 http://www.sport24.gr

»

Οι τραγικοτεροι θανάτοι στη Formoula 1

Οι αγώνες ταχύτητας και ειδικότερα οι αυτοκινητιστικοί αγώνες, είναι ένα από τα πιο διάσημα αθλήματα στον κόσμο.

Η Formula 1, είναι πρώτο στην κατάταξη ενώ στην Αμερική το NASCAR κρατάει τα ηνία. 

Από τις αρχές του 1900 που ξεκίνησε το άθλημα, μέχρι και σήμερα, οι αγώνες αυτοκινήτων προσφέρουν την ίδια συγκίνηση και πάθος, τόσο στους οδηγούς όσο και στους θεατές.

Αυτό ακριβώς είναι και που κάνει τόσο τραγικό τον χαμό μιας ζωής, κατά την διάρκεια των αγώνων. 

Η λίστα που ακολουθεί είναι για τα 10 πιο τραγικά και συγκλονιστικά ατυχήματα στην ιστορία των αγώνων.

10 - Scott Kalitta (NHRA)

Ο Scott Kalitta ήταν για 2 χρονιές πρωταθλητής στο Top Fuel Drag Racing και ο πρώτος οδηγός που κέρδισε στους αγώνες  Top Fuel και Funny Car.

Ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους οδηγούς στην αμερικανική ιστορία των drag αγώνων.

Κατά τη διάρκεια των προκριματικών αγώνων Lucas Oil NHRA SuperNationals,  στο Oldbridge Township Raceway Park στη Englishtown, του New Jersey, ο Scott έχασε την ζωή του στον τελικό γύρο, όταν, κοντά στο τέλος της διαδρομής, ο κινητήρας εξερράγη. Το αλεξίπτωτο απέτυχε να ανοίξει και το αυτοκίνητο παγιδεύτηκε μέσα σε ένα σύννεφο σκόνης πριν χτυπήσει στον τσιμεντένιο τοίχο με σχεδόν 480χλμ την ώρα.

Ο Scott διακομίσθηκε στο πλησιέστερο νοσοκομείο, αλλά δεν κατάφερε να αντέξει στα βαρύτατα τραύματά του κι άφησε την τελευταία του πνοή στο χειρουργικό τραπέζι. 

Ήταν 46 ετών.

09 - Bruce McLaren (F1)

Αν και ποτέ δεν κέρδισε το πρωτάθλημα της Formula 1, ο παράτολμος Νεοζηλανδός ήταν ένας εκπληκτικός οδηγός. 

Βαθμολογήθηκε και τις 8 φορές που τερμάτισε (3 βάθρα, 2 τέταρτες και 3 πέμπτες θέσεις) καταλαμβάνοντας τελικά την 3η θέση στο πρωτάθλημα Οδηγών.

Ίδρυσε Bruce McLaren Motor Racing ΕΠΕ το 1963, μια ομάδα που εξακολουθεί να υπάρχει σήμερα ως ομάδα της McLaren. 

Ο McLaren πέθανε το 1970, στην αγγλική πίστα Goodwood όταν κατέρρευσε το πίσω μέρος ενός μονοθεσίου CanAm με κωδικό MOD προκαλώντας τη συντριβή του στον απέναντι τοίχο.

Ο McLaren πέθανε ακαριαία στα 32 του χρόνια, κάνοντας αυτό που αγάπησε όσο τίποτε άλλο στη ζωή του: εξελίσσοντας και δοκιμάζοντας μόνος του ένα αγωνιστικό μονοθέσιο. 

08 - Roland Ratzenberger (F1)

O Roland Ratzenberger πέθανε στην Imola, το 1994, μία μέρα πριν τον θάνατο του Ayrton Senna.

Ήταν ένας ανερχόμενος οδηγός ο οποίος αγωνίστηκε μόλις σε τρεις αγώνες με την ομάδα της MTV Simtek Ford κατά το 1994. 

Ο Ratzenberger σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια των προκριματικών αγώνων στην Imola.

Στο γύρο που προηγήθηκε του ατυχήματος, η Σίμτεκ Φορντ του Ratzenberger είχε υποστεί ζημιά στην εμπρός αεροδυναμική πτέρυγα. Στον επόμενο γύρο η πτέρυγα δεν άντεξε τις αεροδυναμικές πιέσεις που αναπτύχθηκαν και έσπασε, με αποτέλεσμα να σφηνωθεί κάτω από το πάτωμα του αυτοκινήτου. Αυτό οδήγησε σε απώλεια ελέγχου της κατεύθυνσης και έξοδο από την πίστα. Η πρόσκρουση με τα προστατευτικά τοιχώματα έγινε με ταχύτητα 314,9 χλμ/ώρα.

Ο θάνατος του Ratzenberger ήταν ακαριαίος, ως αποτέλεσμα κατάγματος στην βάση του κρανίου, καθώς το κεφάλι του συνέχισε να κινείται προς τα μπρος, ενώ το σώμα του ήταν δεμένο στο κάθισμα. 

Ο θάνατός του οδήγησε στην υιοθέτηση της συσκευής HANS για τους οδηγούς, που σταθεροποιεί το κεφάλι σε περίπτωση σύγκρουσης.

Ήταν 34 ετών.

07 - Joe Weatherly (Nascar)

Ο Joe Weatherly ήταν γνωστός στην εποχή του ως ο "The Clown Prince of Racing" για τρεις λόγους: 

1. Έτρεξε σε έναν γύρο ντυμένος Πήτερ Παν. 

2. Ήταν γνωστός για τις φάρσες στους συναδέλφους οδηγούς. 

3. Διασκέδαζε μέχρι τις πρωινές ώρες με τον συνάδελφο και φίλο του Curtis Turner

Παρά τη φήμη του ως κλόουν, ο Weatherly ήταν ένας επιτυχημένος και ολοκληρωμένος οδηγός, κερδίζοντας 25 αγώνες και συνεχόμενα πρωταθλήματα κατά τη διάρκεια της 12ετούς καρίερας του στο Nascar.

Ο Weatherly, σκοτώθηκε το 1964 στο Riverside International Raceway κατά τη διάρκεια του πέμπτου αγώνα της σεζόν. Αργότερα διαπίστωσε ότι, κατά την κρούση με το τείχος, το κεφάλι του είχε βγει από το παράθυρο και είχε συνθλιβεί στον τοίχο, σκοτώνοντας τον ακαριαία. 

Ως τελικό αστείο, το Riverside Speedway είναι χαραγμένο στον τάφο του.

Επινοητής της φράσης «Αν δεν μπορείτε να κερδίσετε, ας είναι τουλάχιστον θεαματικά», ο Eddie Sachs είχε κερδίσει πολλούς αγώνες σε διάφορες φάσεις της αμερικανικής Motorsports, και έτρεξε στην Ινδιανάπολη πάνω από 500 φορές. 

Ο Sachs ήταν ένας άλλος οδηγός που αγωνιζόταν για τον τίτλο του «Clown Prince of Racing," όπως ήταν γνωστός για τον αγώνα με ένα λεμόνι δεμένο στο λαιμό του (για λόγους που ήταν γνωστοί μόνο στον εαυτό του).

Ο Sachs σκοτώθηκε μετά από μια συντριβή με τον Dave MacDonald στο δεύτερο γύρο του  Indianapolis 500 το 1964. 

Το αυτοκίνητο του MacDonald τράκαρε και άρπαξε φωτιά. Ο Sachs προσπάθησε να τον αποφύγει αλλά τελικά συγκρούστηκε μαζί του προκαλώντας μια μεγάλη έκρηξη.

Εγκλωβισμένος μέσα στο αυτοκίνητο, ο Sachs κάηκε ζωντανός. Όταν αργότερα έβγαλαν το σώμα του από το αυτοκίνητο ανακάλυψαν ότι είχε περασμένο στο λαιμό του ένα λεμόνι. 

Δεν έχει εξακριβωθεί αν πέθανε από τις αναθυμιάσεις ή από το αμβλύ τραύμα που έφερε.

O "Captain Nice" Mark Donohue είναι ίσως o πιο γνωστός για το πρωτάθλημα Can-Am του 1973 , όπου κέρδισε όλες εκτός από μία κούρσα κατά τη διάρκεια της σεζόν και κέρδισε το παρωνύμιο "The Can-Am Killer". 

Προηγουμένως, ο  Donohue είχε κερδίσει το Indianapolis 500 (1972), κέρδισε στο Riverside στο NASCAR και διαγωνίστηκε για Penske Racing στη Φόρμουλα Ένα. 

Κατά την διάρκεια ενός δοκιμαστικού γύρου, το λάστιχο του αυτοκινήτου του έσκασε και τράκαρε στον τοίχο, χτυπώντας το κεφάλι του.

Παρόλο που δεν φαινόταν σοβαρός τραυματισμός, ο Donohue πέθανε την επόμενη μέρα από εγκεφαλική αιμορραγία στο νοσοκομείο Graz της Αυστρίας, όπου είχε εισέρθει λίγες ώρες πριν από επιδείνωση του πονοκεφάλου που ένιωσε. 

Τα αυτοκίνητα που χρησιμοποίησε ο Donohue για τους αγώνες του είναι τα: Elva Courier , Ferrari 250 LM, Shelby Mustang GT350R, Lotus 20 , Shelby Cobra , Ford GT-40 MK IV, Ferrari 512 , Lola T70, Porsche 911 , Chevrolet Camaro , η AMC Ακόντιο , AMC Matador , η Porsche 917 / 10, Porsche 917 / 30, Eagle- Offy , McLaren M16, και Lola T330.

04 - Gilles Villenueve (F1)

Ο Gilles Villenueve ήταν το καμάρι του Καναδά στους αγώνες ταχύτητας. Η καριέρα του ξεκίνησε στο Κεμπέκ, όπου άρχισε με snowmobile αγωνιστικά πριν προχωρήσει στη Formula Atlantic. Κέρδισε το πρωτάθλημα του 1976 τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην καναδική Formula Atlantic.

Σε ηλικία 27 ετών έκανε το ντεμπούτο του στη Formula 1, στη Μ. Βρετανία, στον πρώτο και μοναδικό αγώνα που έτρεξε με μονοθέσιο που δεν ήταν κατασκευασμένο από την Scuderia.

Το 1982 στο βελγικό Grand Prix στο Zolder, 8 λεπτά πριν τη λήξη των επίσημων δοκιμαστικών, ο Gilles οδηγώντας την Ferrari 126C2 πέρασε με μεγάλη ταχύτητα πάνω από τα κερμπς. 

Μπροστά του βρισκόταν ο Γερμανός Jochen Mass με March-Ford, που του έκλεινε το δρόμο. Ο Villeneuve προσπάθησε να τον περάσει, αλλά ο Mass είχε ήδη κάνει στην άκρη, με αποτέλεσμα τα δυο αυτοκίνητα να συγκρουστούν. 

Για τον Villeneuve, που μεταφέρθηκε αμέσως με ελικόπτερο στο νοσοκομείο, η σύγκρουση ήταν μοιραία, αφού είχαν σπάσει δυο σπόνδυλοι στον αυχένα του, με αποτέλεσμα να βρει το θάνατο. 

Μπορεί η καριέρα του να ήταν σύντομη, αλλά η φήμη του γιγάντια, λογικά λοιπόν οι συμπατριώτες του εξακολουθούν να τον λατρεύουν, ενώ η πίστα του Μόντρεαλ, όπου διεξάγεται το GP του Καναδά, πήρε το όνομά του. 

Ο «Καθηγητής» Alain Prost, περιγράφει μέσα σε δυο αράδες τον Gilles Villeneuve: «Ο Gilles ήταν ο τελευταίος υπέροχος οδηγός. Εμείς οι υπόλοιποι ήμασταν απλώς ένα τσούρμο από καλούς επαγγελματίες...». 

Ο,τι δεν κατάφερε ο πατέρας, το πέτυχε ο γιος λίγα χρόνια αργότερα. Ο Jacques Villeneuve που θαύμαζε μικρός τον πατέρα του, κατάφερε το 1997 να γράψει ιστορία και να γίνει ο πρώτος Καναδός πιλότος -και μοναδικός μέχρι σήμερα- που στέφθηκε Παγκόσμιος Πρωταθλητής στη Formula 1...

03 – Dale Earnhardt (Nascar)

O Earnhardt ήταν αναμφισβήτητα ένας από τους πιο επιτυχημένους οδηγούς του NASCAR, κερδίζοντας 76 αγώνες και επτά πρωταθλήματα. 

Στον αγώνα του Daytona 500 το 2001, ο Waltrip και ο Earnhardt Junior ήταν επικεφαλής της κούρσας, στον τελευταίο γύρο, με τον Earnhardt τον πρεσβύτερο στην τρίτη θέση. 

Σε μια στροφή το αυτοκίνητο του Dale, έχασε το πίσω φτερό με αποτέλεσμα να χτυπήσει στον τοίχο με ταχύτητα 160 μίλια την ώρα.

Ο Dale πέθανε ακαριαία.

Ο Ayrton Senna da Silva αγαπήθηκε όσο κανείς άλλος οδηγός στην ιστορία της Formula 1, αν και υπήρξε ιδιότροπος χαρακτήρας.

 Το 2009 σε μια δημοσκόπηση που έγινε σε 271 οδηγούς της F1, στα μέλη των πληρωμάτων και των εργαζομένων ο Ayrton Senna ανακηρύχτηκε ως ο μεγαλύτερος οδηγός στην ιστορία της Formula 1. 

Ο Senna  ήταν τρεις φορές πρωταθλητής, κέρδισε το Grand Prix του Μονακό έξι φορές και κράτησε την θέση αυτή από το 1989 έως το 2006. Ο Senna ήταν γνωστός ως σκληρός ανταγωνιστής, και ήταν ιδιαίτερα γνωστός για την διαμάχη του με τον Alain Prost, με τον οποίο μονομαχούσαν για τα πρωταθλήματα από το 1988 ως το 1992. 

Το 1994 ο Senna υπογράφει στη Williams πραγματοποιώντας έτσι την επί διετίας ανεκπλήρωτη επιθυμία του. Όμως η χρονιά που ξεκίνησε με τον καλύτερο οδηγό στο καλύτερο μονοθέσιο κατέληξε να μείνει στις μνήμες των ανθρώπων της Formula 1 σαν μια από τις χειρότερες σε όλη την ιστορία του αθλήματος, Στο τρίτο μόλις grand prix της περιόδου (Imola) την ημέρα των δοκιμών ο R.Barrichello έχει μια ανατριχιαστική έξοδο (ευτυχώς χωρίς σοβαρές συνέπειες), ενώ στα προκριματικά του Σαββάτου σκοτώνεται ο Roland Ratzeberger. Το κακό τριτώνει στον Κυριακάτικο αγώνα όταν στη στροφή Tamburello ο Senna πάει ευθεία και "σκάει" με 300 χμ/ώρα στον τοίχο. Ο Βραζιλιάνος super star άφησε τη τελευταία του πνοή δυο ώρες αργότερα, παίρνοντας μαζί του τον τελευταίο "μεγάλο" οδηγό της Formula 1. Το "φάντασμα" του Senna περιπλανιέται ακόμα ανάμεσα στους φίλους του αθλήματος, οι οποίοι δεν έχουν σταματήσει να μιλάνε για αυτόν. Τα ακριβή αίτια του ατυχήματος δεν αποκαλύφθηκαν ποτέ, αν και η Williams δικάστηκε για το ξαφνικό σπάσιμο της κολώνας του τιμονιού στο μονοθέσιο του Senna. Αθωώθηκε μεν αλλά δεν είναι λίγοι εκείνοι που ακόμα και σήμερα δεν έχουν πεισθεί απόλυτα.

Η κυβέρνηση της Βραζιλίας κήρυξε τριήμερο εθνικό πένθος για το μεγαλύτερο αστέρι της χώρας. Ο Alain Prost, ο μεγαλύτερος αντίπαλός του, συνόδευσε το φέρετρο στην κηδεία του και τρία εκατομμύρια Βραζιλιάνοι βγήκαν στους δρόμους ως φόρο τιμής. Στην Ιαπωνία, στο Τόκιο στην έδρα της Honda,  έλαβε τόσα πολλά λουλούδια αφιερωμένα στον Senna, που είχαν κυριεύσει το λόμπι, παρά το γεγονός ότι ο  Senna δεν αγωνιζόταν για την Honda.

Η McLaren, η ομάδα με την οποία ο Senna συνέδεσε άρρηκτα το όνομά του, δεν ξανάκανε νίκη για 4 χρόνια μετά τη φυγή (και τον πρόωρο θάνατό) του... σύμπτωση ? Σύμπτωση ή όχι, οι 65+1 pole positions του μεγάλου Ayrton εξακολουθούν μέχρι σήμερα να αποτελούν το απόλυτο ρεκόρ του αθλήματος!

Δείτε ΕΔΩ και ΕΔΩ τα αφιερώματα μας για τον 

 Ayrton Senna 

»

Λε Μαν, άλλη μια τραγωδία των σπορ - Αίμα και θρήνος

Στις 11 Ιουνίου 1955 συνέβη το χειρότερο δυστύχημα σε αγώνες αυτοκινήτου, κατά τη διάρκεια των 24 Ωρών του Λε Μαν. 83 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους.

Οι 24 Ώρες του Λε Μαν είναι ένας από τους διασημότερους αγώνες αυτοκινήτου παγκοσμίως. Διεξάγεται ανελλιπώς κάθε χρόνο από το 1923 στη γαλλική πόλη Λε Μαν (Le Mans), σε μια διαδρομή μήκους 13,5 χιλιομέτρων, η οποία αποτελείται από την πίστα της περιοχής και τμήματα δρόμων που κλείνουν για την περίσταση. Είναι αγώνας αντοχής, καθώς διαρκεί 24 ώρες και λαμβάνουν μέρος αυτοκίνητα διαφόρων κατηγοριών, από πρωτότυπα έως τουρισμού. Στην αρχή, το κάθε αυτοκίνητο είχε έναν οδηγό, ο οποίος έπρεπε να καλύψει μόνος του όλο τον αγώνα. Αργότερα, οι οδηγοί έγιναν δύο και στις μέρες μας τρεις.

Ο αγώνας του 1955 ήταν προγραμματισμένος για τις 11 και 12 Ιουνίου και «μετρούσε» στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Σπορ Αυτοκινήτων. Η εκκίνηση δόθηκε στις 4 το απόγευμα της 11ης Ιουνίου, ενώπιον 500.000 θεατών. Τα αυτοκίνητα που θα πρωταγωνιστούσαν ήταν οι Μερσέντες, Τζάγκιουαρ, Μαζεράτι,Φεράρι και Άστον Μάρτιν, αλλά όλων τα βλέμματα ήταν στραμμένα στη νέα Mercedes-Benz 300 SLR, το σασί της οποίας ήταν κατασκευασμένο από μαγνήσιο για λιγότερο βάρος και καλύτερες επιδόσεις. Τα τρία αυτοκίνητα οδηγούσαν τα δίδυμα των Πιερ Λεβέγκ και Τζον Φιτς, Χουάν Μανουέλ Φάνχιο και Στίρλινγκ Μος (θρυλικά ονόματα της Φόρμουλα 1), Καρλ Κλινγκ και Αντρέ Σιμόν.

Το φοβερό δυστύχημα έγινε στις 6:26 το απόγευμα και ενεπλάκησαν τέσσερα αυτοκίνητα. Όλα ξεκίνησαν από τον προπορευόμενο Μάικ Χόθορν, που οδηγώντας μια Jaguar D-Type έλαβε την εντολή να μπει στα πιτς. Μόλις είχε περάσει ένα πιο αργό αυτοκίνητο, την Austin-Healy 100 του Λανς Μακλίν, όταν φρέναρε σχεδόν απότομα για να μπει στα πιτς. Το αυτοκίνητο του Μακλίν λοξοδρόμησε για να αποφύγει τη σύγκρουση, αλλά δεν πρόσεξε ότι από πίσω του έρχονταν δύο γρηγορότερα αυτοκίνητα, οι Mercedes-Benz 300 SLR των Φάνχιο και Λεβέγκ. Ο Φάνχιο ήταν στη δεύτερη θέση του αγώνα και προσπαθούσε να ντουμπλάρει τον Λεβέγκ. Ο Γάλλος εγκλωβίστηκε και δεν είχε χρόνο να αντιδράσει. Η Μερσέντες του χτύπησε από πίσω την Austin-Healy 100 του Λανς Μακλίν και απογειώθηκε.

Αφού διέγραψε μια θεαματική τροχιά στον αέρα, χτύπησε στις μπαριέρες της αριστερής πλευράς της πίστας, έπιασε φωτιά και στην κυριολεξία διαλύθηκε. Φλεγόμενα τμήματα του αυτοκινήτου έπεσαν στο πλήθος, ανάμεσά τους και η μηχανή, που ήταν μια σκέτη βόμβα, σύμφωνα με την περιγραφή ενός αυτόπτη μάρτυρα. Και σαν μην έφτανε αυτό, οι πυροσβέστες προσπάθησαν να σβήσουν τη φωτιά των υπολειμμάτων του αυτοκινήτου με λάθος υγρό. Χρησιμοποίησαν μόνο νερό, προκαλώντας νέα έκρηξη.



Από το σκηνικό αυτό που θύμιζε Κόλαση του Δάντη σκοτώθηκαν 82 θεατές, ενώ από τα συντρίμμια της Μερσέντες ανασύρθηκε ό,τι είχε απομείνει από το σώμα του γάλλου πιλότου Πιερ Λεβέργκ. Εν τω μεταξύ, η Austin-Healy του Λανς Μακλίν, που δέχτηκε το χτύπημα της Μερσέντες του Λεβέγκ, προσέκρουσε με τη σειρά της στις μπαριέρες, προτού επιστρέψει ακυβέρνητη στη πίστα. Ένας ακόμη θεατής έχασε τη ζωή του, ενώ ο ΜακΛίν σώθηκε. Έτσι, ο συνολικός απολογισμός του δυστυχήματος ήταν 84 νεκροί και πάνω από 100 τραυματίες.

Ο αγώνας συνεχίσθηκε με απόφαση των διοργανωτών, για να δώσουν την ευκαιρία στα σωστικά συνεργεία να συνεχίσουν απρόσκοπτα το έργο τους και να μην προκληθεί κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους από τους αποχωρούντες θεατές. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, όταν ο αριθμός των θυμάτων είχε πλέον επιβεβαιωθεί, η Μερσέντες, που προηγείτο με τον Φάνχιο στον αγώνα, αποφάσισε να αποσύρει τα αυτοκίνητά της, σε ένδειξη σεβασμού στη μνήμη των νεκρών. Επέστρεψε στην αγωνιστική δράση χρόνια αργότερα. Οι άλλες ομάδες συνέχισαν τον αγώνα και νικητής αναδείχθηκε το απόγευμα της επομένης μέρας ο άγγλος Μάικ Χόθορν, ο άνθρωπος από τον οποίο είχε ξεκινήσει η φοβερή καταστροφή. 

Εναντίον του δεν προέκυψε καμία ευθύνη, καθώς η ερευνητική επιτροπή που συστήθηκε γι' αυτό το σκοπό κατέληξε στο συμπέρασμα ότι όλα έγιναν σύμφωνα με την αγωνιστική πρακτική.
Ο θάνατος τόσων πολλών ανθρώπων, εξαιτίας της έλλειψης μέτρων ασφαλείας, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στην Ευρώπη, που έφθασαν μέχρι την απαγόρευση αγώνων σε πίστα στη Γαλλία, την Ελβετία, τη Γερμανία και άλλες χώρες, μέχρι να ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα. 


Μάλιστα, στην Ελβετία η απαγόρευση ήρθη μόλις την 1η Ιουνίου 2007, με απόφαση της Βουλής.

»

Άιμπροξ: Αλλη μια τραγωδία στον αθλητισμό για 66 ανθρωπους

Η δεύτερη μέρα του 1971 ξεκινάει με τον πιο όμορφο τρόπο στην Γλασκόβη. Χιλιάδες άνθρωποι ανυπομονούν για να φτάσει η ώρα και να κατευθύνουν στο ''Άιμπροξ Παρκ". Ο λόγος; Ρέιντζερς-Σέλτικ.

Ο επίλογος όμως εκείνη της 2ας Ιανουαρίου θα είναι τραγικός..

Το "Old Firm" πλησιάζει στο τέλος του χωρίς σκορ. Είναι το 90ο λεπτό και οι φιλοξενούμενοι ''παγώνουν'' το "Άιμπροξ" ανοίγοντας το σκορ. Χιλιάδες φίλαθλοι της Ρέιντζερς αρχίζουν να αποχωρούν απογοητευμένοι.

Το παιχνίδι όμως δεν έχει τελειώσει. Οι ''προτεστάντες'' ισοφαρίζουν σε 1-1 στις καθυστερήσεις. Αρκετοί οπαδοί επιχειρούν να επιστρέψουν στο γήπεδο, άλλοι συνεχίζουν την έξοδό τους από αυτό. Και το μοιραίο δεν αργεί να γίνει.

Τα κάγκελα στα σκαλιά της εξόδου 13 υποχωρούν. Δεκάδες άνθρωποι καταπλακώνονται και αφήνουν εκεί την τελευταία τους πνοή με κύρια αιτία θανάτου για τους περισσότερους την ασφυξία. Συνολικά 66 ψυχές δεν γύρισαν ποτέ ξανά στο στα σπίτια τους...

Η "Κατάρα του Άιμπροξ" είχε ξαναχτυπήσει... Στις 5/4/1902 και στον αγώνα Σκωτία-Αγγλία κατέρρευσε η νεόχτιστη δυτική παρασέρνοντας στον θάνατο 25 ανθρώπους. Ενώ στις 16/9/1961, δύο άνθρωποι σκοτώθηκαν από κατάρρευση κιγκλιδώματος.

Η τραγωδία του Άιμπροξ οδήγησε στην ανακατασκευή του γηπέδου η οποία και πήρε 3 χρόνια για να ολοκληρωθεί. Περαιτέρω εργασίες τη δεκαετία του 1990 μεταμόρφωσαν την έδρα της Ρέιντζερς σε ένα σύγχρονο και ασφαλές γήπεδο 50.000 θεατών το οποίο ονομάζεται από το 1997 ως "Ibrox Stadium".

Τα πρώτα χρόνια μετά την τραγωδία είχε τοποθετηθεί μια πλάκα εκεί όπου αυτή συνέβη.  Από το 2001, και με αφορμή την συμπλήρωση 30 ετών από την τραγωδία, βρίσκεται στην έξοδο 13 ένα μνημείο με τα ονόματα των νεκρών και το άγαλμα του τότε αρχηγού της Ρέιντζερς, Τζον Γκρέιγκ.

Το 2011, στα 40 χρόνια, διεξήχθη στις 2 Ιανουαρίου στο ίδιο γήπεδο το ''Old Firm'' με τις δύο ομάδες να μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο υπό τη συνοδεία των αρχηγών τους εκείνη την μοιραία μέρα...

»

Manchester United (1958) - Η νύχτα που χάθηκε μία ομάδα,το χρονικό του δυστυχήματος

Τη Νύχτα που χάθηκε μία ομάδα αλλά γεννήθηκε ένας θρύλος

Εκείνη τη Δευτέρα το πρωί, 3 Φεβρουαρίου 1958, οι παίκτες της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ που βρέθηκαν στο αεροδρόμιο «Ρίτζγουεϊ» είχαν εξαιρετική διάθεση. Δύο μέρες πριν, οι «μπέμπηδες» του Μπάσμπι είχαν παίξει ένα εκπληκτικό παιχνίδι κόντρα στην Αρσεναλ, την οποία είχαν νικήσει 5-4 μέσα στο «Χάιμπουρι», σε μια αποθέωση του επιθετικού ποδοσφαίρου.

Η ομάδα δημιουργήθηκε χάρη στις γνώσεις, την υπομονή και το πείσμα του Ματ Μπάσμπι, ο οποίος πρώτος απ' όλους έδωσε βάρος στο σκάουτινγκ, επιδιώκοντας να μαζέψει τους καλύτερους ποδοσφαιριστές που ταίριαζαν στη φιλοσοφία του επιθετικού ποδοσφαίρου.

Η Γιουνάιτεντ είχε μεταμορφωθεί σε μια ομάδα που η ορμή της δεν μπορούσε να περιοριστεί στην Αγγλία και ταξίδευε για τη Γιουγκοσλαβία, όπου θα αντιμετώπιζε τον Ερυθρό Αστέρα, στη ρεβάνς του νικηφόρου 2-1. Εάν προκρινόταν, θα αντιμετώπιζε στα ημιτελικά τη Μίλαν. Πολλοί από τους παίκτες σ' εκείνο το ταξίδι, επηρεασμένοι από τις εφημερίδες, που ανέφεραν τη μεγάλη έλλειψη τροφίμων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, είχαν πάρει μαζί τους μπισκότα, σοκολάτες και διάφορα γλυκά. Οταν έφτασαν, συνάντησαν μια πόλη φοβισμένη και σημαδεμένη από τη φτώχεια.

Πριν ακόμα συμπληρωθεί το πρώτο μισάωρο, η Γιουνάινεντ προηγείτο 3-0, με δύο γκολ από τον Μπόμπι Τσάρλτον. Στο δεύτερο ημίχρονο ο Ερυθρός Αστέρας μπόρεσε να ισοφαρίσει το σκορ, που όμως έδινε την πρόκριση στη Γιουνάιτεντ.

Την επομένη το πρωί, στις 6 Φεβρουαρίου, όταν το πούλμαν της Γιουνάιτεντ κατευθυνόταν στο αεροδρόμιο, ελάχιστα μέλη της αποστολής χάζευαν τη διαδρομή. Οι περισσότεροι κοιμούνταν στις θέσεις τους, αποκαμωμένοι από το γλέντι της προηγούμενης νύχτας.

Το ενδεχόμενο της μεγαλύτερης ταλαιπωρίας ήταν που είχε ωθήσει τους ανθρώπους της Γιουνάιτεντ να μισθώσουν μία πτήση τσάρτερ με ένα δικινητήριο αεροσκάφος των βρετανικών αερογραμμών, έναν τύπο με καλό ιστορικό ασφαλείας. Η πτήση της επιστροφής θα γινόταν με ενδιάμεσο σταθμό το Μόναχο, όπου θα γινόταν ο ανεφοδιασμός.

Αφήνοντας το Βελιγράδι, ο καιρός ήταν καλός, όμως στον εναέριο χώρο της Γερμανίας άλλαξε δραματικά. Ο ουρανός σκοτείνιασε, άρχισαν κάποιες αναταράξεις, ενώ την ώρα που άρχισαν τη διαδικασία καθόδου ο διάδρομος του αεροδρομίου είχε ήδη σκεπαστεί από χιόνι. Πυκνή ομίχλη περιόριζε την ορατότητα. 

Το αεροπλάνο προσγειώθηκε χωρίς προβλήματα και ανακοινώθηκε στους επιβάτες ότι έπρεπε να αποβιβαστούν, διότι θα χρειάζονταν περίπου 40 λεπτά για τον ανεφοδιασμό.

τις 2:15 μ.μ. ειδοποιήθηκαν να επιστρέψουν στο αεροπλάνο, αλλά ο Ρότζερ Μπερν, ένας από τους παίκτες της Γιουνάιτεντ, παρατήρησε ότι όσο διήρκεσε ο ανεφοδιασμός οι τροχοί του αεροπλάνου είχαν καλυφθεί από το χιόνι. 

Στις 2:19 μ.μ. ο πύργος ελέγχου έδωσε άδεια για απογείωση. Οι επιβάτες άκουσαν τον θόρυβο των μηχανών και το αεροπλάνο άρχισε να κινείται στον διάδρομο. «Θυμάμαι ότι κοιτούσα από το παράθυρο για να δω τη στιγμή που οι τροχοί θα ξεκολλούσαν από το έδαφος. Μόλις η ισχύς των μηχανών δυνάμωσε και αρχίσαμε να αναπτύσσουμε ταχύτητα, φρενάραμε και το αεροπλάνο σταμάτησε στη μέση του διαδρόμου, χωρίς κανείς να ξέρει γιατί», θα γράψει αργότερα ο Μπόμπι Τσάρλτον.

Οι πιλότοι σταμάτησαν εξαιτίας ενός περίεργου θορύβου που άκουσαν στη μία από τις δύο μηχανές, που, όπως ισχυρίστηκε αργότερα ο κυβερνήτης, οφειλόταν στην υπερτροφοδοσία με καύσιμα. Ωστόσο, τα Elizabeth είχαν τόσο ισχυρές μηχανές που μπορούσαν να απογειωθούν και με τη μία.

Ετοιμάστηκαν για μία δεύτερη προσπάθεια, αλλά και πάλι σταμάτησαν στη μέση του διαδρόμου. Στο εσωτερικό του αεροπλάνου άρχισε να δημιουργείται ανησυχία. Το πλήρωμα ενημέρωσε τους επιβάτες ότι υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα, το οποίο θα χρειαζόταν λίγη ώρα για να διορθωθεί, και τους κάλεσε να αποβιβαστούν και πάλι. Λίγη ώρα μετά τους ξανακάλεσαν.

Ο Μπιλ Φουλκς θα πει στους δημοσιογράφους: «Αυτή η ειδοποίηση δεν μου άρεσε. Ηρθε πολύ γρήγορα. Μέσα σε 10 λεπτά πρόλαβαν να διορθώσουν τη βλάβη;». Το ίδιο ανήσυχοι ήταν και άλλο που θεωρούσαν ότι ελλόχευε κίνδυνος από τον πάγο στα φτερά. Και είχαν δίκιο! Ο κυβερνήτης Θέιν αργότερα θα παραδεχτεί ότι «με τον συγκυβερνήτη δεν βγήκαμε καθόλου από το κόκπιτ, απλώς κουβεντιάσαμε για τη χιονόπτωση που είχε αραιώσει και αποφασίσαμε να πετάξουμε χωρίς να τα καθαρίσουν».

Ο Μπόμπι Τσάρλτον με τον συμπαίκτη του Ντένις Βάιολετ πήγαν στο μπροστινό μέρος του αεροπλάνου, αλλάζοντας θέσεις με τους Τόμι Τέιλορ και Ντέιβ Πεγκ, οι οποίοι μετακινήθηκαν στο πίσω μέρος του αεροπλάνου επειδή πίστεψαν ότι θα ήταν περισσότερο ασφαλείς. Στο μέτρημα διαπιστώθηκε ότι έλειπε ένας επιβάτης, ο δημοσιογράφος Αλφ Κλαρκ της «Manchester Evening Chronicle», που καθυστέρησε διότι τηλεφώνησε στην εφημερίδα του για να ενημερώσει για τα προβλήματα της πτήσης.

Στις 2:56 μ.μ. ο κυβερνήτης πήρε άδεια για να ξεκινήσει τις διαδικασίες απογείωσης. Στις 3:02 μ.μ. ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Το αεροπλάνο άρχισε να χάνει ταχύτητα και να πλησιάζει τον φράκτη στο τέλος του διαδρόμου. «Θεέ μου, δεν θα τα καταφέρουμε», ήταν τα τελευταία λόγια του συγκυβερνήτη». Σαν ψίθυρος από μακριά ήρθαν τα λόγια του Μπίλι Γουίλαν, ενός αφοσιωμένου καθολικού: «Ο,τι κι αν γίνει, είμαι έτοιμος».

Το αεροπλάνο βγαίνει στον δρόμο και το δεξί φτερό του διαλύεται πάνω σ' ένα σπίτι, το οποίο αμέσως πιάνει φωτιά. Σαν από θαύμα, μία γυναίκα που βρισκόταν μέσα και τα τρία παιδιά της κατορθώνουν να βγουν από το φλεγόμενο οίκημα! Εχοντας χάσει το ένα φτερό και ένα μέρος της ουράς του, αρχίζει να στριφογυρίζει τρελά πάνω στο χιονισμένο έδαφος, σαν μια μεθυσμένη μεταλλική μπαλαρίνα που χορεύει με παρτενέρ τον θάνατο. Το πληγωμένο αεροσκάφος χτυπά με δύναμη σ' ένα δέντρο και αμέσως μετά πέφτει με ορμή σ' ένα ξύλινο υπόστεγο, μέσα στο οποίο βρισκόταν ένα βυτίο με καύσιμα. Ακολουθεί φοβερή έκρηξη και ένα τεράστιο μπουκέτο με φλόγες ανοίγει προς τον γκρίζο ουρανό.

Εκείνη τη στιγμή τελείωνε η ιστορία των «μπέμπηδων» του Ματ Μπάσμπι και η ζωή 23 ανθρώπων. Σε όσους επέζησαν θα κληροδοτήσει μία σκιά στο βλέμμα και ένα σκοτεινό δωμάτιο στις μνήμες τους. Ο Χάρι Γκρεγκ, ένας από τους επιζήσαντες ποδοσφαιριστές της ομάδας, θα εξελιχθεί σε ήρωα της τραγωδίας, σώζοντας μέσα από τα συντρίμμια μια μητέρα με το 22 μηνών κοριτσάκι της, αλλά και αρκετούς από τους συμπαίκτες του, πριν από τη δεύτερη έκρηξη της δεξαμενής καυσίμων του αεροπλάνου. Αργότερα, στο νοσοκομείο, θα δει τον Ντάνκαν Εντουαρντς, τον καλύτερο παίκτη, να παλεύει για τη ζωή του.

«Τι ώρα είναι η σέντρα, Χάρι;», θα ρωτήσει ο χαμένος στις παραισθήσεις Εντουαρντς.

«Στις τρεις, φίλε. Στις τρεις», θα απαντήσει ο Χάρι με έναν κόμπο στη φωνή.

«Θα προλάβουμε, έτσι;», ξαναρώτησε. Αλλά δεν θα ακούσει την απάντηση, καθώς βυθίστηκε σε κώμα.

Ο Τσάρλτον είναι ο πρώτος επιζών που θα βγει από το νοσοκομείο. Ο Ματ Μπάσμπι πάλεψε σχεδόν 4 μήνες για τη ζωή του μετά το δυστύχημα. Δεν θα ξαναγίνει αυτός που ήταν. Τα δάκρυά του θα στεγνώσουν για 10 χρόνια. Θα ξανακλάψει όταν η Γιουνάιτεντ το 1968 στο «Γουέμπλεϊ» θα συντρίψει την Μπενφίκα με 4-1 και θα πάρει το Κύπελλο Πρωταθλητριών.

Ο επίλογος της τραγωδίας

Στις 10 Φεβρουαρίου 1958 περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έξω από το «Ολντ Τράφορντ» θα υποδεχθούν, για το τελευταίο χειροκρότημα, τα φέρετρα με τους επτά ποδοσφαιριστές της ομάδας: τον Ρότζερ Μπερν, τον Τζεφ Μπεντ, τον Εντι Κόλμαν, τον Μαρκ Τζόουνς, τον Ντέιβιντ Πεγκ, τον Τόμι Τέιλορ και τον Μπίλι Γουέλαν.

Στις 19 Φεβρουαρίου η ομάδα της Γιουνάιτεντ θα αντιμετωπίσει στο «Θέατρο των Ονείρων» τη Σέφιλντ έχοντας στην ενδεκάδα της πέντε πιτσιρικάδες κάτω των 18. Τα ξημερώματα της επομένης μέρας ο Ντάνκαν Εντουαρντς, ο πιο προικισμένος ίσως ποδοσφαιριστής της γενιάς του, θα σβήσει σε ηλικία 23 ετών. Ο Εντουαρντς ήταν ο 22ος νεκρός της τραγωδίας. Θα ακολουθήσει ο συγκυβερνήτης της μοιραίας πτήσης. Ο κυβερνήτης Θέιν θα απολυθεί και για 12 χρόνια θα παλέψει να αποδείξει ότι αιτία του δυστυχήματος ήταν η δυσλειτουργία των μηχανών και όχι ο πάγος στα φτερά. Το 1969 θα δικαιωθεί από μία επιτροπή εμπειρογνωμόνων, αλλά κανείς από τους 23 ανθρώπους που χάθηκαν δεν θα γυρίσει πίσω

»