Ιστορία ενός εγκλήματος - Christa Gail Pike: Ο διάβολος με το αγγελικό πρόσωπο

Της Νίνας Κουλετάκη

Οι εγκληματολόγοι που προσπαθούν να απαντήσουν στο ερώτημα του τι είναι αυτό που, τελικά, οδηγεί σε εγκληματική συμπεριφορά, η φύση ή η ανατροφή, δεν θα καταλήξουν πουθενά μελετώντας την υπόθεση της Christa Gail Pike από το Knoxville του Tennessee.Οι μόνοι που μπορεί να καταλήξουμε σε κάποια συμπεράσματα αξίας, εξετάζοντας τη ζωή και τα εγκλήματα της Christa, είμαστε όσοι από εμάς αρεσκόμαστε στο να μας τρομάζουμε, κοιτώντας με επιμονή μέσα στην καρδιά του κακού.

Σύμφωνα με τη μητέρα της, η Christa ήταν ήδη αδιόρθωτη από την ηλικία των 8 ετών.Είχε γεννηθεί πρόωρα, το οποίο δεν αποδεικνύει απολύτως τίποτα, αλλά η θεία της κατέθεσε ότι το κορίτσι δεν είχε δεθεί με τη μητέρα της επειδή ανατράφηκε από τη γιαγιά της (μητέρα της μητέρας της), μέχρι που αυτή πέθανε το 1988. Πάλι, ούτε αυτό μας λέει κάτι. Χιλιάδες άνθρωποι ανατρέφονται από άτομα άλλα από τους γονείς τους και δεν γίνονται δολοφόνοι.

Βέβαια, η γιαγιά της Pike ήταν χρόνια αλκοολική. Τέτοιοι είναι και αρκετοί “κηδεμόνες” υγιών ανθρώπων.

Μετά το θάνατο της γιαγιάς της, όταν η Pike ήταν στην εφηβεία της, το κορίτσι άρχισε να πηγαινοέρχεται στα σπίτια των γονιών της, που δεν ήταν παντρεμένοι μεταξύ τους. Η μητέρα της, νοσοκόμα στο επάγγελμα, κατέθεσε στη δίκη της κόρης της, ότι στην προσπάθειά της να δεθεί με τηνChrista, έφτασε στο σημείο να καπνίζει μαριχουάνα μαζί της “προσπαθώντας να δημιουργήσει μια φιλία”.

Ενδεχομένως, η μαριχουάνα απάλυνε τον πόνο της Christa, που προκλήθηκε από τα χτυπήματα που της κατέφερε ένας από τους φίλους της μητέρας της με τη ζώνη του.

Μέχρι να γίνει 18 χρονών, ο πατέρας της την είχε πετάξει δυο φορές έξω από το σπίτι του. Κατέθεσε ότι ήταν ανυπάκουη, άτιμη και εκμεταλλεύτρια. Τελικά της ζήτησε να φύγει από το σπίτι, επειδή την υποψιάστηκαν ότι κακοποιούσε σεξουαλικά τη δίχρονη κόρη του από τον δεύτερο γάμο του.

Πριν γίνει δολοφόνος, υπήρξαν άφθονες δημόσιες ενδείξεις ότι η Pike αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα.

Η μητέρα της ισχυρίστηκε ότι καλλιεργούσε μαριχουάνα σε γλάστρες στο σπίτι της, από την ηλικία των 9 ετών (έναν ισχυρισμό που είναι δύσκολο να τον πιστέψουμε χωρίς επιβεβαίωση, και της επετράπη να συγκατοικεί με έναν φιλαράκο της από την ηλικία των 14 (κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να γίνει πιστευτό). Όταν ο φίλος της μητέρας της τη χτύπησε με τη ζώνη του, του επιτέθηκε με ένα κουζινομάχαιρο, πριν καλέσει την αστυνομία.

Η θεία της Pike κατέθεσε ότι δεν επέτρεπε στα παιδιά της να συναναστρέφονται την ανιψιά της, γιατί το κορίτσι ζούσε σε ένα διεφθαρμένο σπιτικό, χωρίς κανόνες. Εντούτοις δεν είπε αν προσπάθησε ποτέ να τη βοηθήσει.

Στην πραγματικότητα, κανένα από τα μέλη της οικογένειάς της δεν αναφέρθηκε στη βοήθεια και στο είδος αυτής που προσπάθησαν να δώσουν στο εμφανώς διαταραγμένο κορίτσι.

Τον Ιανουάριο του 1995 η Pike, που εκείνη την εποχή είχε εγκαταλείψει το σχολείο (πράξη εντελώς αναμενόμενη), παρακολουθούσε μαθήματα σε ένα κέντρο εύρεσης εργασίας στο Knoxville. Στις 11 Ιανουαρίου, είπε σε μια γνωστή της, την Kim Iloilo, ότι σκόπευε να δολοφονήσει μια άλλη σπουδάστρια, την Colleen Slemmer, επειδή “απλά ένοιωθε κακιά εκείνη τη μέρα”.

Η Iloilo εξέλαβε την απειλή ως αστείο. Εντούτοις, στις 8 το βράδυ της επόμενης μέρας, ηIloilo είδε την Pike, την Colleen, τη Shadolla Peterson και τον Tadaryl Shipp, ο οποίος ήταν το αγόρι της Pike, να φεύγουν όλοι μαζί από το κέντρο. Δυο ώρες αργότερα τους ξαναείδε να επιστρέφουν, μόνο που η Colleen δεν ήταν μαζί τους. Και πάλι ο νους τηςδεν πήγε στο κακό.

Γύρω στις 11 το ίδιο βράδυ, η Pike πήγε στον κοιτώνα της Iloilo στο κέντρο και της εξομολογήθηκε πως είχε δολοφονήσει την Colleen. Για να το αποδείξει, έδειξε στην Iloiloκάτι, που ισχυρίστηκε πως ήταν ένα κομμάτι από το κρανίο της Colleen. Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, η Pike περιέγραψε πώς είχε αναγκάσει την Colleen να βγάλει τη μπλούζα και το στηθόδεσμό της, τη χτύπησε με ένα κομμάτι ασφάλτου, της έκοψε το λαιμό και χάραξε μια πεντάλφα στο στήθος και το μέτωπο του θύματος.

Η Iloilo κατέθεσε στη δίκη της Pike, ότι ενόσω διηγούνταν τα “κατορθώματά” της, χόρευε κυκλικά μέσα στο δωμάτιο, γελούσε και τραγουδούσε.

Την επόμενη μέρα η Pike διηγήθηκε σε μια άλλη σπουδάστρια μια παρόμοια ιστορία, δείχνοντάς της κάτι καφετιούς λεκέδες στα παπούτσια της και λέγοντας “δεν είναι λάσπη, αυτό στα παπούτσια μου, είναι αίμα”. Επίσης έδειξε και σε εκείνη το φρικτό της τρόπαιο.

Για κάποιο λόγο, ούτε η Iloilo ούτε η άλλη σπουδάστρια ανέφεραν τους ισχυρισμούς τηςPike σε κάποιον άλλον. Όμως, στις 8 το πρωί της 13^ης Ιανουαρίου, η αστυνομία τουKnoxvill και το αστυνομικό τμήμα του Πανεπιστημίου του Tennessee, συγκεντρώθηκαν στα θερμοκήπια της γεωργικής σχολής, όπου ένας από τους εργαζομένους είχε ανακαλύψει κάτι που, στην αρχή, θεωρήθηκε ως απομεινάρια κάποιου ζώου.

Αποδείχτηκε πως ήταν το πτώμα της ColleenSlemmer.

Ήταν γυμνή από τη μέση και πάνω. Το κεφάλι της είχε συντριβεί και ο λαιμός της ήταν κομμένος. Δεν χρειάζεται να μπούμε σε λεπτομέρειες για το πόσο είχε κακοποιηθεί.Ας πούμε μόνο ότι ένας από τους αστυνομικούς που έφτασε στον τόπο του εγκλήματος κατέθεσε ότι κοίταζε κάτι που θα έπρεπε να είναι το πρόσωπο του θύματος, αλλά δεν ήταν σίγουρος, γιατί ήταν φριχτά ακρωτηριασμένο.

Η ιατροδικαστής κατέθεσε ότι είναι πρακτική του ιατροδικαστικού τμήματος να αριθμούν κάθε μεγάλη πληγή που ανακαλύπτουν σε ένα πτώμα, με γράμματα της αλφαβήτου.Πληγή Α, πληγή Β κ.λ.π. Είπε πως ήταν αδύνατον να ακολουθηθεί αυτή η μέθοδος στο σώμα της Colleen, γιατί δεν έφταναν τα γράμματα, ακόμα και αν, τα χρησιμοποιούσαν διπλά. (AA, BB κ.λ.π.).

“Στην πραγματικότητα παρέλειψα την πλήρη περιγραφή και έγραψα μόνο αναρίθμητα τραύματα σε στήθος και βραχίονες”, κατέθεσε.

Δυστυχώς, η Pike είχε βασανίσει την Colleen πριν τη σκοτώσει. Η ιατροδικαστής μέτρησε πολλές πληγές και κοψίματα στα χέρια, τον κορμό και το λαιμό του κοριτσιού και κατέθεσε πως “η εικόνα των τραυμάτων, με την περιοχή γύρω από κάθε πληγή να είναι κόκκινη, δείχνει πως η καρδιά χτυπούσε ακόμη όταν αυτά έγιναν”. Κατέθεσε επίσης ότι κανένα από αυτά τα χτυπήματα δεν είχε προκαλέσει στο θύμα απώλεια αισθήσεων.

Η αιτία του θανάτου ήταν σφοδρό χτύπημα στο κεφάλι με αμβλύ όργανο. Η ιατροδικαστής επιβεβαίωσε ότι η Pike είχε αφαιρέσει και κρατήσει ένα τμήμα του κρανίου, αυτό που έδειχνε στις άλλες κοπέλες.

Η αστυνομία δεν χρειάστηκε πολύ για να συνδέσει την Pike με το φόνο. Για κάποιο λόγο (o Freud λέει πως δεν υπάρχουν ατυχήματα), η Pike είχε ξεχάσει ένα σακάκι της στο γραφείο ενός συμβούλου του κέντρου στις 13 Ιανουαρίου και, όταν εκείνος επέστρεψε από τις τριήμερες διακοπές του και έμαθε πως ήταν ύποπτη, το παρέδωσε στην αστυνομία. Στην τσέπη του βρέθηκε το κομμάτι από το κρανίο της Colleen.

Το σακάκι ήταν σημαντικό εύρημα, αλλά η αστυνομία δεν το χρειαζόταν, μια και στις 13 Ιανουαρίου, η Pike, μιλώντας με αστυνομικούς, ομολόγησε το φόνο και συγκατατέθηκε να γίνει έρευνα στο δωμάτιό της, όπου είχε πετάξει την ταυτότητα και τα γάντια τηςColleen. Στη συνέχεια οδήγησε τους αστυνομικούς στη σκηνή του εγκλήματος και περιέγραψε, με φριχτές λεπτομέρειες, τα γεγονότα.

Η ομολογία της, όταν δακτυλογραφήθηκε, έπιανε 46 σελίδες.

Σύμφωνα με την Pike, αυτή και η Colleen είχαν προβλήματα αρκετό καιρό. Τους άρεσε το ίδιο αγόρι και η Pike ισχυρίστηκε πως η Colleen την είχε απειλήσει με έναν κόφτη. Είπε πως τη μέρα του φόνου, εκείνο που ήθελε ήταν μόνο να παλέψει με την Colleen και να τη δείρει επειδή “έβγαζε γλώσσα” και η Pike ήθελε να την αφήσει ήσυχη.

Παρέσυρε την Colleen στο ερημωμένο campus του Πανεπιστημίου του Tennessee, με την υπόσχεση λίγης μαριχουάνας, αλλά όταν έφτασαν εκεί η Pike την άρπαξε και της χτύπησε το κεφάλι στο γόνατό της. Ύστερα την πέταξε στο έδαφος και της επιτέθηκε. Σε κάποια στιγμή, και ενώ χτυπούσε το κεφάλι τηςColleen στο τσιμέντο, το άτυχο θύμα τη ρώτησε “γιατί μου το κάνεις αυτό;”. Όσο ηColleen έκλαιγε και παρακαλούσε, τόσο ηChrista εξαγριωνόταν.

Την επίθεση μετά φόνου της Pikeπαρακολουθούσαν και δύο ακόμη άτομα, αν και “παρακολουθούσαν” δεν είναι ο σωστός όρος, μια και σε κάποια περίπτωση που ηColleen ελευθερώθηκε από τα χέρια της Pike και προσπάθησε να ξεφύγει, η Peterson ή ο Shipp, την άρπαξαν και την πέταξαν πάλι πίσω.

Η Pike είπε στους αστυνομικούς ότι άκουγε “φωνές” που της έλεγαν ότι έπρεπε να κάνει κάτι ώστε να εμποδίσει την Colleen να τη στείλει στη φυλακή για επίθεση με σκοπό το φόνο.

Τελικά, σε μιαν ύστατη προσπάθεια να σώσει τη ζωή της, η Colleen είπε στην Christa ότι, αν την άφηνε να φύγει, θα επέστρεφε στο πατρικό της στη Florida, χωρίς να επιστρέψει στο κέντρο για να μαζέψει τα πράγματά της. Η Pike της είπε “να σκάσει, γιατί είναι πιο δύσκολο να σκοτώσεις κάποιον όταν σου μιλάει”!

Η επίθεση διήρκεσε περίπου 30 λεπτά και σταμάτησε μόνο κάποια στιγμή που η Pikeνόμισε πως άκουσε βήματα.

Τι έκανε, λοιπόν, την Pike να σκοτώσει;

Οι ψυχίατροι που την εξέτασαν δήλωσαν πως επρόκειτο για μια εξαιρετικά έξυπνη νέα γυναίκα. Είχε δείκτη νοημοσύνης 111, τον οποίο θεώρησαν πολύ υψηλό, δεδομένου του τρόπου που μεγάλωσε. Τη θεώρησαν έχουσα “σώας τας φρένας”, από νομική άποψη.Δεν εντόπισαν συμπτώματα κάποιας εγκεφαλικής βλάβης, που θα μπορούσε να αιτιολογήσει βία σε ορισμένες περιπτώσεις (κυρίως καταστροφή του εμπρόσθιου λοβού).

Οι εξετάσεις έδειξαν ότι η Pike ήταν εθισμένη στη μαριχουάνα και σε διάφορες εισπνεόμενες ουσίες.Διαγνώστηκε ότι είχε οριακή διαταραχή της προσωπικότητας, μια πάθηση που σημαίνει ότι το πρόσωπο που πάσχει από αυτή βρίσκεται στα όρια μεταξύ νεύρωσης και ψύχωσης.

Οι άνθρωποι με οριακή διαταραχή προσωπικότητας μοιάζουν με τους ψυχοπαθείς και είναι εξίσου επικίνδυνοι. Έχουν ελάχιστο έλεγχο των παρορμήσεών τους, ασταθές θυμικό, ταλαντευόμενη εικόνα για τον εαυτό τους, που κυμαίνεται από την απελπισία μέχρι την αυτουπερεκτίμηση, και συχνά έχουν προβλήματα στις σχέσεις τους με τους άλλους ανθρώπους.

Σύμφωνα με την εγκληματολόγο Katherine Ramsland, οι άνθρωποι με οριακή διαταραχή προσωπικότητας, αντιστέκονται σθεναρά στη θεραπεία γιατί “όπως οι βρυκόλακες, αυτοί οι άνθρωποι στραγγίζουν τον θεραπευτή τους και συνεχίζουν με τον επόμενο”. Ακόμη και η οικογένεια της Pike αναγνώρισε ότι ήταν ανίκανη να συμμορφωθεί με τους βασικούς κανόνες της κοινωνίας, ήδη εξ απαλών ονύχων. Δεν υπάρχει καμία περίπτωση αυτό να γίνει τώρα. Στην καλύτερη περίπτωση οι φορολογούμενοι του Tennessee θα επιβαρύνονται με τη διατροφή της μέχρι να είναι, πια, τόσο ηλικιωμένη ώστε να μην μπορεί να κάνει κακό σε κανέναν. Αλλά, ακόμη και τότε, υπάρχουν αρκετοί που δεν θα τολμούσαν να της γυρίσουν την πλάτη.

Λίγο μετά την καταδίκη της σε θάνατο για το έγκλημά της, η Pike έγραψε ένα γράμμα στον φίλο της, παραπονούμενη για τη συμπεριφορά του δικαστηρίου απέναντί της. “Είδες τι κέρδισα με το να είμαι καλή μ’ αυτή την πουτάνα; Της έσπασα το κεφάλι και της έχυσα τα μυαλά έξω, για να πεθάνει γρήγορα, αντί να την αφήσω να αιμορραγεί μέχρι να πεθάνει και να υποφέρει περισσότερο. Και τι παίρνω εγώ σαν αντάλλαγμα; ΘΑ ΜΕΨΗΣΟΥΝ! Δεν είναι σκατένιοι;”, έγραψε.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Christa σκότωσε την Colleen. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είναι νομικά σώφρων. Κι όμως, τα δικαστήρια του Tennessee ακόμα αναρωτιούνται τι να κάνουν με την περίπτωσή της, λόγω της πώρωσης που επιδεικνύει.Κάποιος που είναι τόσο κακός δεν μπορεί να είναι και υπεύθυνος, σωστά; Αν κάποιος κάνει κάτι τόσο ειδεχθές, πρέπει να είναι άρρωστος και δεν μπορούμε να εκτελέσουμε έναν άρρωστο άνθρωπο. Αλλά οι αλλεπάλληλες δίκες καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα: η Pike δεν είναι άρρωστη.Απλά δεν ενδιαφέρεται. Και το να μην ενδιαφέρεται κάποιος δεν είναι το ίδιο με το να είναι άρρωστος. Η Pike γνωρίζει ότι το να σκοτώνεις είναι κακό και μπορεί να υπερασπίσει τον εαυτό της, τα δύο απαραίτητα στοιχεία για να θεωρηθεί κάποιος σώφρων νομικά. Από τη στιγμή που μπορεί να κάνει αυτά τα δύο, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να γίνει για να βοηθηθεί, γιατί δεν θέλει τη βοήθεια κανενός.

Και αυτό το απέδειξε προσπαθώντας να στραγγαλίσει μια συγκρατούμενή της, ενώ περίμενε τη σειρά της στην πτέρυγα μελλοθανάτων. Για αυτή της την απόπειρα καταδικάστηκε σε άλλα 25 χρόνια.

Το μόνο που απομένει είναι η τιμωρία της και η εκδίκηση για ό,τι έκανε, πράγματα που δε σημαίνουν και πολλά για την κοινωνία.Πιθανότατα η Pike μια μέρα θα εκτελεστεί στοTennessee για τα εγκλήματά της. O Shipp έχει καταδικαστεί σε ισόβια με δυνατότητα αναστολής και η Peterson είναι υπό αστυνομική επιτήρηση, αφού ομολόγησε την ενοχή της ως συνενόχου.

Προς το παρόν η Christa Pike ζει μέσα στο τσιμεντένιο κλουβί της, ένα σπαρτιάτικο κελί 3Χ3,5, στην πτέρυγα μελλοθανάτων των γυναικείων φυλακών υψίστης ασφαλείας τουNashville, το οποίο έχει γεμίσει με λούτρινα ζωάκια, οικογενειακές φωτογραφίες και μπιχλιμπίδια που απεικονίζουν αγγελάκια και που αποτελεί την τελευταία της κατοικία σε αυτόν τον κόσμο. Της επιτρέπεται η έξοδος μια ώρα την ημέρα για άσκηση και δεν υπάρχει περίπτωση να το εγκαταλείψει ποτέ ζωντανή. Σήμερα, στα 30 της, είναι η νεαρότερη αμερικανίδα κρατούμενη που περιμένει τη σειρά της για να καθίσει στην ηλεκτρική καρέκλα. Όπως είχε πει χαρακτηριστικά ένας από τους ενόρκους στη δίκη της, “έχει πρόσωπο αγγέλου και καρδιά διαβόλου”.

Η ιστορία δεν έχει τελειώσει. Η μητέρα της Colleen περιμένει όλα αυτά τα χρόνια να θάψει το παιδί της, κάτι που δεν είναι δυνατόν, μια και η αστυνομία έχει ακόμη στην κατοχή της κομμάτια από το σώμα της Colleen, όπως το κρανίο της, τα οποία αποτελούν αποδεικτικά στοιχεία και εμφανίζονται κάθε φορά που η Pike προσφεύγει στα δικαστήρια με αιτήσεις χάριτος. Η τελευταία από αυτές θα εξεταστεί τον Ιούλιο του 2007.

Αυτό που μένει για το τέλος είναι η απορία του τι πήγε λάθος με την Christa Pike και του τι θα μπορούσε να έχει γίνει ώστε να σωθεί.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

-Mark Gribben: Christa Gail Pike

-Crime Library

-Will Kern: Letter from a Killer

-Τύπος του Knoxville\

http://eglima.wordpress.com

»

Εγκλήματα πάθους στη Ελλάδα

Υποθέσεις που ενδιαφέρουν την Κοινή Γνώμη
Τα τελευταία χρόνια στα Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια, πρώτου και δευτέρου βαθμού, εκδικάστηκαν υποθέσεις ανθρωποκτονιών με κίνητρο το ερωτικό πάθος, που κίνησαν σε μεγάλο βαθμό το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, λόγω και της μεγάλης δημοσιότητας που έδωσαν σε αυτές τις υποθέσεις τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης όπως συμβαίνει στην περίπτωση της δολοφονίας Βαρθολομαίου.

Κύριο χαρακτηριστικό τους η διάσπαση της κοινής γνώμης πάνω στο θέμα κατά πόσο θα μπορούσε να δικαιολογηθεί στους δράστες αυτών των ανθρωποκτονιών βρασμός ψυχικής ορμής, τόσο κατά την λήψη της σχετικής απόφασης, όσο και κατά την εκτέλεσή τους.

Οι τρεις αυτές υποθέσεις έχουν μείνει γνωστές με το όνομα του δράστη καθεμιάς από αυτές τις ανθρωποκτονίες:

Η υπόθεση Βαγιωνή, όπου ο ομώνυμος δράστης μαχαίρωσε την επί σειρά ετών ερωμένη του, με την οποία μάλιστα είχε αποκτήσει και μια κόρη -την οποία είχε αναγνωρίσει.

Η υπόθεση Γιαννακοπούλου, η οποία πυροβόλησε και σκότωσε έναν αρχιμανδρίτη, με τον οποίο συνδεόταν ερωτικά επί σειρά ετών και τον οποίο είχε γνωρίσει ως πνευματικό εξομολογητή της.

Η υπόθεση Κούλα, όπου ο δράστης (δικηγόρος) σκότωσε τη σύζυγό του, έχοντας διαπιστώσει ότι εκείνη εξακολουθεί να τον απατά ερωτικά με τον πρώην καλύτερο του φίλο και κουμπάρο τους, παρά τις υποσχέσεις της ότι θα διέκοπτε την εξώγαμη σχέση της.

Σήφης Βαγιωνής

Ο ρόλος των ΜΜΕ στις δικαστικές αποφάσεις

Η επιρροή που ασκούν τα Μ.Μ.Ε. κατεξοχήν στα Μικτά Ορκωτά Δικαστήρια, όπου η πλειοψηφία των δικαστών είναι ένορκοι είναι αναμφισβήτητη. Γνωστές σε όλους είναι οι περιώνυμες “τηλεδίκες”, οι οποίες λειτουργούν παράλληλα με την κυρίως διαδικασία, και οι οποίες είναι σίγουρο ότι επηρεάζουν τους δικαστές στη διεξαγωγή της δίκης και όχι μόνο. Ο Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Στέφανος Ματθίας έχει επισημάνει ότι τέτοιες συνθήκες τηλεδίκης «δημιουργούν ένα συνειδησιακό κλοιό που δυσχεραίνει την απροκάλυπτη στη συνέχεια δικαστική διάγνωση της υπόθεσης, ιδίως όταν πρόκειται να δικάσουν ένορκοι». Η κοινή γνώμη έχει μια ιδιαίτερη ευαισθησία, όταν πλήττεται το σημαντικότερο προσωπικό έννομο αγαθό, η ανθρώπινη ζωή, ειδικά όταν οι δράστες προέρχονται από ένα ανώτερο κοινωνικό και μορφωτικό επίπεδο. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο βρασμός ψυχικής ορμής, υπό την έννοια ότι δεν υπήρχε για το δράστη άλλος τρόπος να πράξει, δύσκολα θα γίνει αποδεκτός. Ένας επιχειρηματίας ή ένας δικηγόρος οφείλει με άλλο τρόπο να τερματίσει την έγγαμη συμβίωσή του ή την εξώγαμη σχέση του και όχι να καταφύγει στη λύση της ανθρωποκτονίας. «Όφειλε να ενεργήσει διαφορετικά». Βέβαια το κρίσιμο ερώτημα είναι «Μπορούσε κιόλας;». Αντίθετα, σε περιπτώσεις όπου δράστης είναι μια απλοϊκή γυναίκα του λαού, η οποία μάλιστα και στη συγκεκριμένη ερωτική σχέση ήταν μάλλον το θύμα και όχι αυτή που εξουσίαζε πράγματα και καταστάσεις, όπως στην υπόθεση Γιαννακοπούλου, που η πλειοψηφία δέχθηκε ότι «στις πράξεις της ωθήθηκε από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος, που της προκάλεσε οργή», η κοινή γνώμη φαίνεται πιο εύκολα να αποδέχεται ελαφρυντικό συμπεριφοράς στηριζόμενο στο ερωτικό πάθος.

Κάτια Γιαννακοπούλου

Ψυχογράφημα των δραστών
Σύμφωνα με τον ψυχίατρο Μανώλη Μυλωνάκη τα εγκλήματα πάθους εκτελούνται από άτομα με συνείδηση “πυρπολημένη” και “συμπεριφορά” χειραγωγημένη από επιθετικό μονοϊδεασμό. Δεν συμπεριλαμβάνονται στους αυτουργούς εγκλημάτων πάθους οι επαγγελματίες φονιάδες και οι κάθε λογής ψυχανώμαλοι. Δεν θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται ακόμη οι παρανοϊκοί που ενήργησαν σύμφωνα με τις ανάγκες του παραληρήματος της αρρώστιας τους. Επομένως τα εγκλήματα πάθους πραγματοποιούνται από άτομα που ως και το προηγούμενο δευτερόλεπτο ήταν ανώτερα πάσης υποψίας…..

Οταν το ερωτικό πάθος οδηγεί στο έγκλημα

Γνωρίζετε ότι στην Ελλάδα ετησίως γίνονται τουλάχιστον είκοσι εγκλήματα ερωτικού πάθους; Για σκεφτείτε ότι ξεκινώντας από έρωτα μπορεί να βρεθείτε κάποια στιγμή στο χώμα! Η υπόθεση Βαρθολομαίου μπορεί να προβλήθηκε υπέρ το δέον από τα μέσα, αλλά στην πραγματικότητα ούτε η πρώτη είναι ούτε η τελευταία στην ανθρώπινη ιστορία! Θα έλεγε κανένας μάλιστα ότι είναι και κάπως πρωτότυπη εάν σκεφτεί κάποιος ότι σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, αλλά και διαπιστώσεις ειδικών, σε 9 από τα 10 εγκλήματα πάθους οι γυναίκες είναι τα θύματα. Όπως είναι συναισθηματικά φορτισμένοι οι άνδρες σκοτώνουν την αγαπημένη τους και μετά βάζουν τέρμα στη ζωή τους, σε αντίθεση με εκείνες, που δρουν προμελετημένα και λογικά. Τουλάχιστον όπως αποδεικνύεται από τα λιγοστά εγκλήματα ερωτικού πάθους, στα οποία στο ρόλο των θυτών πρωταγωνιστούν γυναίκες. Στην περίπτωση του Βαρθολομαίου ήταν ο εραστής που την πλήρωσε και η γυναίκα την έβγαλε καθαρή!

Τα εγκλήματα πάθους είναι ίσως μέσα στην ανθρώπινη φύση. Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα τα εγκλήματα πάθους ξεχωρίζουν. Ακόμη και μεταξύ ομοφυλόφιλων ο έρωτας έβγαζε μάτια και τα εγκλήματα ήταν συχνά. Το πιο γνωστό είναι η δολοφονία του Ίππαρχου το 514 π.Χ. από τους τυραννοκτόνους Αρμόδιο και Αριστογείτονα. Ο Θουκυδίδης και ο Αριστοτέλης αναφέρουν ότι ο Ίππαρχος ερωτεύτηκε τον Αρμόδιο, ο οποίος ήταν ερωμένος του Αριστογείτονα. Ο τελευταίος, από φόβο μήπως χάσει τον αγαπημένο του, άρχισε να σχεδιάζει την ανατροπή του τυράννου και τελικά τον δολοφόνησε μαζί με το σύντροφό του!

Γρηγόρης Κούλας

Οι ειδικοί λένε ότι υπάρχουν δύο ειδών “ερωτικά” εγκλήματα ή πάθους. Εκείνα του “νοσηρού πάθους” και εκείνα της “συναισθηματικής φόρτισης”. Τα εγκλήματα της πρώτης κατηγορίας έχουν συνήθως κίνητρο την εκδίκηση ή τον πληγωμένο εγωισμό, γι’ αυτό και ο τρόπος που διαπράττονται είναι συνήθως στυγνός. Σε αυτές τις περιπτώσεις ακούμε συχνά τον δράστη να λέει ότι “έτσι έπρεπε να γίνει”. Στη δεύτερη περίπτωση ο δράστης παρασύρεται από το πάθος της στιγμής και αμέσως μετά το μετανιώνει ενώ τις περισσότερες φορές δεν έχει την αίσθηση ή δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί το έκανε. Σε αυτού του είδους τα φονικά υπάρχουν πάντα δύο δράματα: του θύματος και του θύτη, ο οποίος κατά κάποιον τρόπο γίνεται κι αυτός θύμα του εαυτού του…

Ωστόσο και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για εγκλήματα ιδιαίτερα αποτρόπαια που συνοδεύονται από σημάδια έντονης βιαιότητας. Χαρακτηρίζονται από μια αφοπλιστική ωμότητα και από μια πρωτόγονη σκληρότητα.

Τις περισσότερες φορές το θύμα φέρει πάνω του μώλωπες και κακώσεις, γεγονός που επιβεβαιώνει ότι προηγείται άγρια πάλη πριν από τη δολοφονία. Οι άντρες χρησιμοποιούν συχνότερα κάποιο όπλο ή μαχαίρι, παρά τη σωματική τους δύναμη.

Οι γυναίκες αντίθετα χρησιμοποιούν περισσότερο έμμεσους τρόπους, όπως κάποιο δηλητήριο, κάτι που δείχνει ότι λειτουργούν περισσότερο προμελετημένα, αν και τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν και αυτές όπλα.

Βέβαια στα εγκλήματα όπου κυριαρχεί το πάθος βλέπουμε ότι ο θύτης χρησιμοποιεί ως όπλο οτιδήποτε μπορεί να βρει μπροστά του εκείνη τη στιγμή, από ένα ψαλίδι ως και μια ζώνη ή ένα βαρύ διακοσμητικό αντικείμενο!

«Τα εγκλήματα πάθους είναι πολύ αιματηρά, σε σχέση με τα εγκλήματα που γίνονται για άλλους λόγους. Τα χτυπήματα είναι πολλά, χτυπήματα που δεν χρειάζονται, γιατί το θύμα είναι ήδη νεκρό. Γίνονται εν βρασμώ ψυχής και δεν είναι προμελετημένα. Οι δράστες βρίσκονται εκτός ελέγχου, το πάθος τούς έχει τυφλώσει. Θέλουν να εξαφανίσουν τον αγαπημένο τους πρόσωπο και θέλουν, σε αντίθεση με ωφελιμιστικά εγκλήματα το θύμα να τους βλέπει», έχει γράψει ο εγκληματολόγος Γιάννης Πανούσης.

Κοινά χαρακτηριστικά
Τα εγκλήματα πάθους που έχουν καταγραφεί στα ελληνικά ποινικά χρονικά είναι άπειρα. Και έχουν κοινά χαρακτηριστικά. Βασικό στοιχείο η ζήλεια και συχνά η εγκατάλειψη. Οι δράστες, άνδρες ή γυναίκες, μόλις πραγματοποιήσουν την τρελή τους σκέψη, λυτρώνονται. Δεν τους ενδιαφέρει αν θα συλληφθούν, αδιαφορούν για τη φυλακή που τους περιμένει.

«Επιτέλους τέλος» είχε γράψει με αίμα στον τοίχο του σπιτιού της φίλης του που τη δολοφόνησε με φρικτό τρόπο, ο μαθηματικός Επ. Τάτσης. Η λύτρωση που ένιωσε όταν έκαψε το ήδη κατακρεουργημένο σώμα της χορεύτριας, ήταν φανερή. Άλλωστε, το αίμα της επιγραφής ήταν δικό της!

Μια άλλη κατηγορία εγκλημάτων πάθους, με εντελώς διαφορετικό σχεδιασμό, είναι εκείνα που διαπράττονται διά της… τεθλασμένης. Όταν δηλαδή ο δράστης δεν επιλέγει μόνος το θύμα του, αλλά κατευθύνεται από άλλο πρόσωπο που τον χρησιμοποιεί ¬ εκμεταλλευόμενο το πάθος του για εκείνο ¬ προκειμένου να «βγάλει» έτσι από τη μέση ένα ανθρώπινο εμπόδιο.

Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση Κολιτσοπούλου-Σγουρίδη, όπου ο τελευταίος, τρελά ερωτευμένος με την παντρεμένη Κάτια, δολοφόνησε τον άνδρα της εκτελώντας ¬ κατά την κατηγορία ¬ σχέδιο δικό της. Στην προκειμένη περίπτωση, η λύτρωση δεν ήρθε ποτέ για τους δύο εραστές…

Γιάννης Σγουρίδης - Κάτια Κολιτσοπούλου

Ερωτικά εγκλήματα που συγκλόνισαν την κοινή γνώμη

Ο Μεταξάκης που έπνιξε τα παιδιά του στον Αλμυρό για να εκδικηθεί τη γυναίκα του δεν ήταν ο μόνος μακελάρης. Κυριευμένος από το πάθος για την όμορφη Στέλλα Σπυριδάκη, ο Δημήτρης Κίτσος την εκδικήθηκε, κτυπώντας την στο πιο ευαίσθητο σημείο της. Στα παιδιά της που λάτρευε. Τον 18χρονο Λευτεράκη της και την 23χρονη Ιωάννα. Τα εκτέλεσε εν ψυχρώ, αδειάζοντας πάνω τους τις σφαίρες τού πιστολιού του, αφού προηγουμένως αποπειράθηκε να σκοτώσει τη μητέρα τους πετώντας την από το μπαλκόνι. Με το ίδιο όπλο, αμέσως μετά το μακελειό, έβαλε τέλος στη ζωή του .

Με χειροβομβίδα
«Ωραία. Ήταν πολύς καιρός. Είμαι ευτυχής που επικοινώνησες μαζί μου και ότι σου έλειψα. Σου εύχομαι τύχη στην καινούργια σου ζωή. Με αγάπη, Τζων».

Μια ερωτική επιστολή και ταυτόχρονα ένα «αγγελτήριο θανάτου» από τον καθηγητή ξένων γλωσσών Γιάννη Μπάρκεβιτς. Ένας απελπισμένος έρωτας που δεν έβρισκε ανταπόκριση από τη σύζυγο του 43χρονου αντιπλοιάρχου Σπύρου Μπενετάτου και ο οποίος σφραγίσθηκε με τον πιο τραγικό τρόπο. Με μια «επιχείρηση καμικάζι» που τίναξε στον αέρα και τους δύο. Με μια χειροβομβίδα ο καθηγητής ξένων γλωσσών, απόγευμα Μεγάλης Πέμπτης του 1995, έγραψε τον επίλογο της ερωτικής του ιστορίας παίρνοντας εκδίκηση από τον αντίζηλό του και βάζοντας τέλος στη ζωή του. Ενας «επιτάφιος» πάθους, εκδίκησης και αυτοκαταστροφής, για τον ίδιο και τον αντίζηλό του στο όνομα της γυναίκας που αγαπούσε και δεν μπορούσε να αποχωρισθεί. Πήγε στο σπίτι του ζευγαριού αποφασισμένος να σκοτώσει και να αυτοκτονήσει. Μόλις ο Σπύρος Μπενετάτος τού άνοιξε την πόρτα, τράβηξε την περόνη της χειροβομβίδας και τα τίναξε όλα στον αέρα.

Πιέσεις
Η Γιώτα Γιουβάνη ήταν 21 χρόνων. Δεν είχε προλάβει να χαρεί τον έρωτα και τη ζωή. Τα όνειρά της και η ζωή της έγιναν κομμάτια. Βρήκε μαρτυρικό θάνατο από τα χέρια του δολοφόνου Κωνσταντίνου Πασενώφ, 26 χρόνων. Θολωμένος από το ερωτικό πάθος του που δεν έβρισκε ανταπόκριση, την κατακρεούργησε ξημερώματα της 2ας Απριλίου 1997, στο δώμα της πολυκατοικίας της οδού Αχαρνών 443.

Η μοιραία γνωριμία της άτυχης κοπέλας με τον δολοφόνο της έγινε πριν από έξι μήνες στο εργαστήρι αγγειοπλαστικής όπου εργάζονταν και οι δύο. Ο Πασενώφ την ερωτεύθηκε παράφορα. Ένας έρωτας όμως που δεν έβρισκε καμία ανταπόκριση.

Η κοπέλα από την αρχή της γνωριμίας τους δεν του είχε αφήσει κανένα περιθώριο να ελπίζει για κάτι περισσότερο από μια απλή φιλία. Όσο η κοπέλα αρνιόταν να ανταποκριθεί στον έρωτά του, τόσο εκείνος την πίεζε φορτικά. Η Γιώτα αναγκάσθηκε να αλλάξει δουλειά για να τον αποφύγει.

Εγκλωβισμενος στο πάθος του ο Πασενώφ δεν άργησε να πάρει τη μοιραία απόφαση. Να εκτονώσει το πάθος του σκορπίζοντας το θάνατο. Ξημερώματα της 2ας Απριλίου αναρριχήθηκε στην ταράτσα της πολυκατοικίας όπου βρίσκεται το δώμα. «Βούτηξε» μέσα από την τζαμαρία στο δωμάτιο, την ώρα που η άτυχη κοπέλα κοιμόταν στο κρεβάτι της. Έπεσε πάνω της και την άρπαξε από το λαιμό μέχρι που αυτή λιποθύμησε. Με ένα μαχαίρι τη χτύπησε με μανία στο θώρακα, στους αγκώνες και στο λαιμό. Τόση ήταν η οργή του, η μανία για εκδίκηση, που το μαχαίρι έσπασε στα χέρια του και η λάμα έμεινε καρφωμένη στο λαιμό της κοπέλας. Την επομένη το βράδυ, ο δολοφόνος συνελήφθη κοντά στο σπίτι του, στην οδό Δημητρακοπούλου στο Κουκάκι. Ήταν σε άθλια κατάσταση από το ποτό και το χασίς, περιφερόταν στους δρόμους και παραμιλούσε: «Τη σκότωσα…» έλεγε, και χτυπούσε το κεφάλι του στον τοίχο.

Λουτρό αίματος
Σ’ ένα λουτρό αίματος «έπνιξε» το πάθος του για την εν διαστάσει σύζυγό του Δέσποινα Κώτση ο 25χρονος Βασίλης Μουζακίτης, ο οποίος όρμησε σε κατάσταση αμόκ στο θάλαμο του νοσοκομείου «Σωτηρία» όπου αυτή νοσηλευόταν και την εκτέλεσε εν ψυχρώ με κυνηγετική καραμπίνα. Από το μένος του δράστη δεν γλίτωσε ούτε η μητέρα της 20χρονης Δέσποινας. Έστρεψε εναντίον της την καραμπίνα και πάτησε πολλές φορές τη σκανδάλη τραυματίζοντάς την θανάσιμα. Σκηνές αλλοφροσύνης ακολούθησαν την εισβολή του δράστη στο νοσοκομείο. Ασθενείς, επισκέπτες και προσωπικό, όταν άκουσαν τους πυροβολισμούς, άρχισαν να τρέχουν έντρομοι στους διαδρόμους για να καλυφθούν. Ο δολοφόνος, εκμεταλλευόμενος τη σύγχυση, διέφυγε αλλά συνελήφθη λίγο αργότερα από αστυνομικούς της Άμεσης Δράσης που τον εντόπισαν.

Θύματα του ερωτικού δράματος και τα δύο ανήλικα παιδιά του ζευγαριού τα οποία έμειναν στο δρόμο ορφανά από μητέρα και με τον πατέρα τους στη φυλακή.

Ο 25χρονος Βασίλης Μουζακίτης ζήλευε παθολογικά την όμορφη γυναίκα του. Άγριοι καβγάδες και σκηνές ζηλοτυπίας δηλητηρίαζαν σχεδόν καθημερινά τη ζωή του ζευγαριού. Μέχρι που η 20χρονη Δέσποινα Κώτση τα «βρόντηξε» και έφυγε από το σπίτι. Ούτε όμως στο σπίτι της μητέρας της, όπου κατέφυγε, δεν βρήκε την ησυχία της. Το παρελθόν την «κυνηγούσε». Ο Βασίλης Μουζακίτης δεν μπορούσε να αποδεχθεί τον χωρισμό και την πίεζε φορτικά να επανασυνδεθούν.

Με λοστό

Έσερνε τα βήματά του στην παραλία της Ραφήνας. Τα χέρια του ήταν γεμάτα αίματα. Ένα ανθρώπινο ράκος. Παραμιλούσε συνεχώς. Οι αστυνομικοί που τον είδαν να περιφέρεται σε αυτήν την άθλια κατάσταση με κομμένες τις φλέβες στην παραλία της Ραφήνας, αφού του έδωσαν τις πρώτες βοήθειες για να σταματήσει η αιμορραγία, τον έβαλαν σε περιπολικό και τον οδήγησαν στο «Ιπποκράτειο». Στο δρόμο για το νοσοκομείο ο 40χρονος μαθηματικός Επαμεινώνδας Τάτσης τους αποκάλυψε την τραγική αλήθεια. Λίγες ώρες πριν είχε σκοτώσει και είχε κάψει τη γυναίκα που αγαπούσε παράφορα. Την 27χρονη χορογράφο Χαρίκλεια Οικονόμου.

Τον μοναδικό έρωτα της ζωής του, όπως ο ίδιος έλεγε. Λογόφεραν για ασήμαντη αφορμή. «Της ζήτησα να κάνουμε έρωτα. Αυτή αρνήθηκε και μου είπε να πάω στην κουζίνα να της φτιάξω καφέ». Γι’ αυτόν ήταν μεγάλη προσβολή. «Θόλωσε», άρπαξε ένα λοστό και της πολτοποίησε το κεφάλι. Στη συνέχεια έβαλε φωτιά και την έκαψε. Ο Επαμεινώνδας Τάτσης στη συνέχεια επιχείρησε να βάλει τέλος στη ζωή του κόβοντας τις φλέβες του.

Αναδημοσίευση από την κρητική εφημερίδα ΠΑΤΡΙΣ

»

Διασημότητες του 20ου αιώνα και οι τάφοι τους

Σε κάθε φωτογραφία η εικόνα του διάσημου ατόμου και του τόπου όπου θάφτηκε....
Κοιτάξτε

Φιλικά από το blog  www.i-diadromi.com

Σχετικές αναρτήσεις στο blog μας :

http://rip-people.blogspot.gr/2011/05/blog-post_18.html
http://rip-people.blogspot.gr/2011/05/blog-post_8109.html
http://rip-people.blogspot.gr/2011/05/blog-post_4246.html
http://rip-people.blogspot.gr/2011/05/blog-post_6083.html
http://rip-people.blogspot.gr/2011/05/t.html

»

Εφευρέτες που σκοτώθηκαν από την ίδια τους τη εφεύρεση

Ήταν εφευρέτες που, μετά από πολύ χρόνο και κόπο, κατάφεραν να δουν την εφεύρεσή τους να παίρνει σάρκα και οστά.
Μόνο που αυτή η εφεύρεση, αντί να τους φέρει δόξα και χρήμα,....
τους έστειλε πρόωρα στο θάνατο. 

Οι ιστορίες 7 εφευρετών που χάθηκαν εξαιτίας των ίδιων τους των εφευρέσεων, είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα τραγικής ειρωνείας και αποδεικνύουν ότι, κάποιες φορές, η τόλμη δεν επιβραβεύεται.

Κάπως σαν την πτώση του Ίκαρου Ο Χένρι Σμολίνσκι είχε θέσει ως στόχο ζωής την κατασκευή ενός ιπτάμενου αυτοκινήτου. Μετά από χρόνια, το παράξενο όχημα έφθασε στο διάδρομο απογείωσης. Όμως, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973, στη διάρκεια δοκιμαστικής πτήσης, το «αεραυτοκίνητο» συνετρίβη, σκοτώνοντας τον «πατέρα» του.

Το 1903, το αεροπλάνο ήταν η πιο εντυπωσιακή νέα ανακάλυψη. Ο Φραντς Ράιχελτ, όμως, αναρωτιόταν τι θα συνέβαινε στον πιλότο εάν πάθαινε βλάβη το αεροπλάνο. Έτσι βάλθηκε να σχεδιάσει ένα αλεξίπτωτο που θα έδινε τη δυνατότητα στον πιλότο να αιωρηθεί στον αέρα και να πέσει σαν πούπουλο. Ο Ράιχελτ δοκίμασε την εφεύρεση πετώντας πλαστικές κούκλες από τον Πύργο του Άιφελ. Όταν πείστηκε ότι όλα έβαιναν καλώς, αποφάφισε να δοκιμάσει και ο ίδιος. Η πτώση τον σκότωσε ακαριαία.

Ο Χόρας Λόσον Χάνλεϊ πίστευε πολύ στη χρησιμότητα των υποβρυχίων και αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του σχεδιάζοντας μικρά υποβρύχια για στρατιωτική χρήση. Το τρίτο και πιο εξελιγμένο μοντέλο του, τον έστειλε στον τάφο, στις 15 Οκτωβρίου του 1863. Βυθίστηκε πριν προλάβουν οι επιβαίνοντες να αντιδράσουν.

Ο Τόμας Μιτζλεϊ ήταν ο άνθρωπος που εφηύρε τη βενζίνη με μόλυβδο. Παρά τις προειδοποιήσεις, ο Μίτζλεϊ υποστήριζε ότι το καύσιμό του ήταν ασφαλές για την υγεία. Τελικά, αποδείχθηκε το αντίθετο. Όμως δεν ήταν η βενζίνη ή ο μόλυβδος που στοίχισε τη ζωή στον εφευρέτη. Ο Μίτζλεϊ, ο οποίος υπέφερε από πολιομυελίτιδα, είχε δημιουργήσει ένα ειδικό σύστημα με σχοινιά για να στηρίζεται στο κρεβάτι του. Στις 2 Νοεμβρίου του 1944 μπλέχτηκε στα σχοινιά και πνίγηκε.

Η Μαρία Κιουρί ανακάλυψε τα ραδιενεργά στοιχεία πολώνιο και ράδιο και κέρδισε δύο φορές το βραβείο Νόμπελ. Όμως, για χάρη της επιστήμης, η Κιουρί είχε εκτεθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα στη ραδιενέργεια. Αυτή η έκθεση της προκάλεσε απλαστική αναιμία και τη σκότωσε το 1934.

Ο Πέριλλος ήταν ένας εφευρέτης που ενδεχομένως... άξιζε να πεθάνει από την ίδια του την εφεύρεση! Κι αυτό γιατί ο Πέριλλος είχε κατασκευάζει τον χάλκινο ταύρο, ένα όργανο εκτέλεσης θανατοποινιτών. Ο ταύρος ήταν κούφιος και μέσα του έβαζαν έναν κρατούμενο. Από κάτω έβαζαν φωτιά και ο κρατούμενος ψηνόταν! Μάλιστα, στα ρουθούνια του ταύρο υπήρχε άνοιγμα, ώστε να ακούγονται τα ουρλιαχτά του θανατοποινίτη. Ο Πέριλλος παρουσίασε τον ταύρο στον τύραννο του Ακράγαντα, ο οποίος όμως δεν εκτίμησε τον κόπο του και... τον καταδίκασε σε θάνατο, μέσα στην ίδια του την εφεύρεση.

Ο Βαλερί Αμπακόφσκι ήταν ένας νεαρός και πολύ φιλόδοξος εφευρέτης. Είχε σχεδιάσει μια υπερταχεία με κινητήρα αεροπλάνου. Το τρένο του είχε ενθουσιάσει την ηγεσία της ΕΣΣΔ που του έδωσε το πράσινο φως για δοκιμές. Στη διάρκεια μίας από αυτών, το τρένο εκτροχιάστηκε. Ανάμεσα στους πέντε νεκρούς ήταν και ο ίδιος ο Αμπακόφσκι.

http://www.dekaneisplaka.gr

»

Διάσημoi λίγο πριν την ταφή τους (death masks)

»